Contra Litteras Petiliani (3.31)

Sed quid ista requirimus, quid et patimur superfluas
moras et facimus? numquid hinc inuenturi sumus, unde
sit accipientis abluenda conscientia qui maculosam dantis [*] [*]
ignorat, fidemque unde percipiat qui nesciens baptizatur a perfido?
quod sibi Petilianus cum ex epistula mea tamquam ad
respondendum proposuisset, quidquid uoluit aliud locutus eat
quam id quod causa poscebat. quotiens dixit: si ignorares,
quasi ego dixerim quod numquam dixi, mei baptizatoris me
ignorasse conscientiam, et aliud nihil egisse uisus est ore
maledico, quam ut me mala eorum, apud quos baptizatus et
quorum communioni sociatus sum, non ignorasse conuincere
uideretur, satis utique intellegens, quia ignorantia me non faceret
reum! ecce ergo si ignorarem, sicut totiens repetiuit, procul
dubio ab eis omnibus malis innocens essem. unde ergo abluerer,
qui conscientiam non sancte dantis ignorans criminibus
eius impediri minime possem, unde perciperem fidem, qui
nesciens a perfido baptizarer? non enim frustra si ignorares
totiens repetiuit, nisi ne me putari sineret innocentem,
procul dubio indicans quod nullius innocentia uiolatur, si
nesciens fidem sumit a perfido et maculosam conscientiam non
sancte dantis ignorat. dicat ergo unde tales abluantur, unde
fidem percipiant, non reatum. sed non uos fallat: dicat, non
multa dicendo nil dicat aut nil dicendo potius multa dicat.
deinde, quod in mentem uenit et praetereundum non est. si
ego propterea reus sum, quia non ignoraui, ut secundum
ipsum loquar, ideo autem non ignoraui, quia et Afer sum et
aetate paene iam senex, saltem pueri ceterarum toto orbe
terrarum non sint rei, qui nec gente nec aetate ista uestra
obiecta seu uera seu falsa nosse potuerunt, qui tamen, si in
uos inciderint, sine ullo respectu rebaptizantur.