Contra Litteras Petiliani (3.28)

Quidquid ergo de duobus istis uerbis uel detractis
calumniatur uel additis gloriatur, nihil interrogationem
meam impedire perspicitis, cui quid respondeat ille non inueniens,
ne tamen taceat, irruit identidem in personam meam,
dicerem recedens a causa, si omnino accessisset ad causam.
quippe quasi de. me agatur et non de ecclesiae uel baptismi
ueritate, ideo me dicit subtractis illis duobus uerbis argumentatum,
ut quasi conscientiae meae non obsit, quod inquinatoris,
ut dicit, mei sacrilegam ignoraui conscientiam. quod si ita
esset, uerbum illud quod positum est \'sciens\' additum mihi
potius prodesset et obesset ablatum. si enim me ita defendi
uoluissem, ut baptizatoris mei putarer ignorasse conscientiam,
pro me locutum acciperem Petilianum, quando non utcumque
ait: (qui fidem a perfido sumpserit\', sed: qui fidem sciens a
perfido sumpserit non fidem percipit sed reatum,\' ut hinc
ego non me reatum, sed fidem percepisse iactarem, quia
dicerem: \'non ego sciens a perfido accepi, sed homo conscientiam
dantis hominis ignoraui\'. uidete itaque et numerate,
si potestis, quanta superflua loquatur ad unum (ignoraui ?
quod me proponit dixisse, cum hoc omnino non dixerim, quia
nec de me agebatur, ut dicerem, nec aliquid criminis in eo
qui me baptizauit apparuit, ut eius me ignorasse conscientiam
pro mea defensione cogerer dicere.