Contra Litteras Petiliani (3.1)

Legi, Petiliane, litteras tuas, quando legere potui, quibus
te satis indicasti aduersus catholicam ecclesiam pro parte
Donati nec aliquid ualuisse dicere idoneum nec tacere permissum.
quos aestus passus es, quanta cordis tempestate fluctuasti,
cum legisses ea, quibus parti epistulae tuae, quae in
manus meas tunc uenerat, quanta potui breuitate ac perspicuitate
respondi! uidisti enim tanta firmitate roboratam, tanta
luce illustratam quam tenemus et defendimus ueritatem, ut,
quid contra eam dicendum esset, quo conuicta refelleretur,
inuenire non posses. attendisti etiam multorum qui ea legerant
expectationem in te esse conuersam, scire cupientium quid
diceres, quid ageres, qua euaderes, quo ex tantis angustiis
quibus te dei uerbum circumuallarat erumperes. hic tu, qui
debueras contempta opinione uanorum pergere in ueram sanamque
sententiam, fecisti quod de talibus scriptura praedixit:
dilexisti malitiam super benignitatem, iniquitatem
magis quam loqui aequitatem. proinde si et ego
tibi uellem pro maledictis maledicta rependere, quid aliud
quam duo maledici essemus, ut hi qui nos legerent alii detestatos
abicerent sana grauitate, alii suauiter haurirent maliuola
uoluptate? ego quando cuique uel dicendo uel scribendo respondeo,
etiam contumeliosis criminationibus lacessitus, quantum
mihi dominus donat, frenatis atque contritis uanae indignationis
aculeis auditori lectoriue consulens non ago, ut efficiar
homini conuiciando superior, sed errorem conuincendo salubrior.