Contra Gaudentium Donatistarum Episcopum (1.47)

Ergo, quod in collatione contentiose negare
noluistis, etiam hinc uera esse gesta firmatis, in quibus confessis
traditoribus qui tunc primae sedis episcopus in Numidia
fuit Secundus Tigisitanus ignouit et, quibus crimina traditionis
manifesta atque confessa apud Cirtam praesentibus relaxauit,
cum his apud Karthaginem tamquam traditores non conuictos
absentesque puniuit. a quo crimine etiam Secundus ipse obiciente
Purpurio Liniatensi se purgare non potuit, quando ei
dixit idem Purpurius: tu quid egisti, qui tentus es a
curatore et ordine, ut scripturas dares? quomodo
te liberasti ab ipsis, nisi quia dedisti aut iussisti
-dari quodcumque? nam non te dimittebant passim.
hoc autem Secundus etiam in litteris suis ad Mensurium datis, [*] [*]
quas uos ipsi protulistis atque recitastis, sine ambiguitate
confessus est quod non tradidit, sed quod ad eum peruenerint
a curatore et ordine missi persecutores quos ei Purpurius
Liniatensis obiecit, ut scripturas traderet. quas cum ab illo
peterent, se respondisse: \'christianus sum et episcopus,
non traditor,\' eisque nihil omnino tradere uoluisse. quod
ei uultis ut credamus, cum et uos ipsi quam sit incredibile
uideatis feruente illa persecutione detentum episcopum siue
conuentum, ut scripturas dominicas traderet, nullis traditis
fuisse dimissum. nempe contendebatis non potuisse episcopos
ad ordinandum episcopum ad ciuitatem Cirtensem persecutionis
tempore conuenire. quomodo ergo persecutio illa feruebat, si
potuit episcopus propter scripturas tradendas teneri nullisque
traditis inpune dimitti? et tamen clamabatis, inmanitatem
persecutionis illius temporis describentes, nec duodecim episcopos
ad ordinandum episcopum potuisse in concilium congregari
qui gesta illa conficerent, ubi crimina traditionis inuicem
donauerunt et pro pace ecclesiae iudicanda domino
reliquerunt, cum uos hoc tempore talem persecutionem uos
perpeti dicentes, qualis numquam fuit, id est ut loca uobis
desint, quo confugere atque ubi latere possitis, tamen concilia
faciatis, episcopos ordinetis, etiam in eorum locum, qui suis
ignibus perierunt, iterum tales, qui suis ignibus perire parati
sunt. in concilium autem tantae, ut putatis atque iactatis,
persecutionis tempore amplius etiam quam XXX conuenire
potuistis, ubi et Petilianus fuit, qui persecutionis tempore
nec duodecim conuenire potuisse clamabat.