Contra Fortunatum (7)

AUG. dixit: Non debemus frustrare tantos, qui praesentes
sunt, et de quaestione proposita ire ad aliud. si confitemur
ambo. si nobis concedimus esse incorruptibilem et inuiolabilem
deum et nihil pati potuisse — ex quo est consequens, ut falsa
sit haeresis uestra, quae dicit deum cum uideret inminere
uastitatem ac labem regnis suis, misisse uirtutem, quae cum
tenebrarum gente bellaret, et ex ea commixtione hic nostras
animas laborare — breuis ergo est ratio mea et, quantum
aestimo, cuiuis planissima. si deus nihil pati potuit a gente
tenebrarum, quia inuiolabilis est, sine causa huc nos misit,
ut nos hic aerumnas patiamur. si autem aliquid pati potuit,
non est inuiolabilis et decipitis eos, quibus dicitis esse inuiolabilem
deum. hoc enim uestra haeresis negat, cum cetera
exponitis.

FORT. dixit: Hoc sentimus, quod nos instruit beatus apostolus
Paulus, qui dixit: hoc sentite in uobis, quod et
in Christo Iesu; qui cum in forma dei esset constitutus,
non rapinam arbitratus est aequalem se esse
deo, sed semet ipsum exinaniuit formam serui accipiens
in similitudinem hominum factus et habitu inuentus
ut homo; humiliauit semet ipsum, factus est [*] [*]

subditus usque ad mortem. hoc ergo sentimus de nobis,
quod et de Christo: qui cum in forma dei esset constitutus.
factus est subditus usque ad mortem, ut similitudinem animarum
nostrarum ostenderet. et quemadmodum in se mortis
similitudinem ostendit et patrem in se et in patre se esse de
medio mortuorum resuscitatum, eo modo sentiamus et de
animabus nostris futurum, quod per ipsum poterimus de hac
morte liberari: quae aut aliena est a deo aut. si propria est
dei, et misericordia eius cessat et liberatoris nomen et opera
liberantis.