Contra Fortunatum (10-11)

AUG. dixit: Si iustum est, ut non interrogatis meis
respondeatur et ego interroger, respondeo.

FORT. dixit: Si in proprio agit anima, hoc a te quaero.

AUG. dixit: Ego dicam quod interrogasti; tantum illud
memineris te noluisse respondere interrogatis meis, me autem
tuis respondere. si quaeris, utrum a deo descenderit anima,
magna quidem quaestio est; sed siue a deo descendit siue
non, illud de anima respondeo non esse deum : aliud esse
deum, aliud animam. deum esse inuiolabilem, incorruptibilem
et inpenetrabilem et incoinquinabilem, et qui nulla ex parte
corrumpi potest, et cui nulla ex parte noceri possit. animam
uero uidemus et peccatricem esse et in aerumna uersari et
ueritatem quaerere et liberatore indigere. haec mutatio animae
ostendit mihi, quod anima non sit deus. nam si anima substantia
dei est, substantia dei errat, substantia dei corrumpitur,
substantia dei uiolatur, substantia dei decipitur: quod nefas
est dicere.

FORT. dixit: Ergo negasti animam ex deo esse, quamdiu
peccatis ac uitiis et mundanis rebus deseruit et errore ducitur,
quod fieri non potest, aut ut deus hoc patiatur aut substantia
eius. est enim deus incorruptibilis et substantia eius [*]

inmaculata est et sancta. hic uero quaeritur a uobis, utrum anima
ex deo sit necne. quod nos fatemur et ostendimus ex saluatoris
aduentu, ex ipsius sancta praedicatione, ex ipsius lectione.
dum animis miseretur et secundum eius arbitrium anima uenisse
dicitur, ut eandem de morte liberaret et perduceret eam ad
aeternam gloriam et restitueret patri. quid uero de anima tu
ipse dicis aut speras, utrum sit a deo, necne? et substantiam
dei, ex qua neges esse animam, nullis passionibus posse subiacere
?