Contra epistulam fundamenti (42)

Non ergo in hac pulchritudine quaeramus, quod non
accepit; quae ideo infima est, quia quod quaerimus, non
accepit; et in eo, quod accepit, laudemus deum, quia tantum
speciei bonum etiam huic quamuis infimae dedit. nec ei tamen
ut amatores eius inhaereamus, sed ut dei laudatores eam
transgrediamur, ut supra eam conlocati de illa iudicemus,
non ei conexi in illa iudicemur. festinemusque ad illud bonum.
quod nec locis grassatur nec tempore uoluitur et unde speciem
formamque accipiunt omnes locales temporalesque naturae.
ad quod uidendum mundemus cor per fidem domini nostri [*]

Iesu Christi, qui ait: beati mundicordes, quoniam ipsi
deum uidebunt. non enim eos oculos ad illud bonum cernendum
praeparari oportet, quibus cernitur ista lux diffusa
per locos, et non ubique integra, sed aliam partem hic habens
et alibi aliam. uerum illum aspectum aciemque purgemus,
qua cernitur, quantum in hac uita licet, quid sit iustum,
quid pium; quae sit sapientiae pulchritudo: quae quisquis
cernit, praeponit longe omnium localium spatiorum plenitudini
et sentit, ut ista cernat, non per locorum spatia diffundi
aciem mentis suae, sed incorporea potentia stabiliri.