Contra epistulam fundamenti (38)

Quapropter quamuis sit malum corruptio et quamuis
non sit a conditore naturarum, sed ex eo sit, quod de nihilo
factae sunt, tamen etiam ipsa illo regente et gubernante
omnia, quae fecit, sic ordinata est, ut non noceat nisi naturis
infimis ad subplicium damnatorum et exercitationem admonitionemque
redeuntium, ut inhaereant deo incorruptibili maneantque
incorrupti, quod unum est bonum nostrum, sicut per
prophetam dicitur: mihi autem inhaerere deo bonum est.
neque illud dixeris: non faceret deus naturas corruptibiles.
in quantum enim naturae sunt, deus fecit; in quantum autem
corruptibiles, non deus fecit; non est enim ab illo corruptio,
qui solus est incorruptibilis. si haec capis, gratias age deo;
si non capis, quiesce et noli temere nondum intellecta damnare
subplexque illi, qui lumen est mentis, adtende, ut intellegas.
cum enim dicitur "natura corruptibilis," non unum, sed duo
nomina dicuntur. item cum dicitur "deus fecit" de nihilo,
non unum, sed duo nomina audimus. redde ergo istis singulis
illa singula, ut cum audis naturam, ad deum pertineat, cum
audis corruptibilem, ad nihilum, ita tamen, ut ipsae corruptiones,
quamuis non sint ex dei arte, in eius tamen potestate
sint disponendae pro rerum ordine et meritis animarum. ideo
recte dicimus ab illo esse praemium atque subplicium. ita
enim non fecit corruptionem, ut possit corruptioni eum dare,
qui corrumpi meruerit, id est qui se ipse coeperit peccando
corrumpere, ut cruciantem sentiat corruptionem inuitus, qui
blandientem commisit uolens.