Contra epistulam fundamenti (36)

Sed quoniam quaesiuimus, quid esset malum, neque
hoc naturam, sed contra naturam esse cognouimus, consequenter
quaerendum est, unde sit: quod ille si fecisset, minus
fortasse in has tanti erroris angustias laberetur. praepropere
quippe ac praepostere quaesiuit, unde esset, quod primo non
quaesierat, quid esset; et ideo nullo modo potuerunt quaerenti
occurrere nisi uana phantasmata, quibus difficile animus carnalibus
sensibus multum pastus exuitur. dicet ergo aliquis
non iam certare, sed non errare desiderans: unde est ista
corruptio, quod quasi generale malum rerum bonarum, sed
tamen corruptibilium esse conperimus? qui talis quaerit, cito
inuenit magno ardore uerum petens et constanti perseuerantia
pulsans pie. per homines enim commemoratio aliqua signis
uerborum fieri potest; docet autem unus uerus magister,
ipsa incorruptibilis ueritas, solus magister interior: qui etiam
exterior factus est, ut nos ab exterioribus ad interiora reuocaret,
et formam serui accipiens, ut surgentibus eius sublimitas
innotesceret, iacentibus humilis adparere dignatus est.
in eius nomine subplices simus et per eum misericordiam
patris inplorantes ista quaeramus. primo enim breuissime
responderi potest quaerentibus, unde corruptio est, cum dicitur:
ex eo, quod hae naturae, quae corrumpi possunt, non
de deo genitae, sed ab illo de nihilo factae sunt: quas quo-
Diam bonas superior ratio demonstrauit, nemo potest recte [*] [*] [*]