Contra epistulam fundamenti (35)

Quis enim dubitet totum illud quod dicitur malum
nihil esse aliud quam corruptionem ? possunt quidem aliis
atque aliis uocabulis alia atque alia mala nominari, sed quod
omnium rerum malum sit, in quibus mali aliquid animaduerti
potest, corruptio est. sed corruptio peritae animae inperitia
uocatur; corruptio prudentis inprudentia; corruptio iustae iniustitia;
corruptio fortis ignauia; corruptio quietae atque
tranquillae cupiditas uel metus uel tristitia uec iactantia;
deinde in corpore animato corruptio sanitatis dolor et morbus;
corruptio uirium lassitudo; corruptio quietis labor; deinde in
ipso solo corpore corruptio pulchritudinis foeditas; corruptio
rectitudinis prauitas; corruptio ordinis peruersitas; corruptio [*]

integritatis discissio aut fractura aut diminutio. longum est
et difficile et harum rerum, quas commemoraui, et aliarum
innumerabilium omnes corruptiones nominatim enuntiare, cum
etiam multae, quae dicuntur in corpore, possint et in anima
dici et innumerabilia sint, in quibus propria uocabula corruptio
teneat. uerumtamen uidere iam facile est nihil nocere corruptionem,
nisi quod labefacit naturalem statum, et ideo eam
non esse naturam, sed contra naturam. quodsi non inuenitur
in rebus malum nisi corruptio et corruptio non est natura,
nulla utique natura malum est.

Sed si hoc forte intellegere non ualetis, illud adtendite,
quod omne, quod corrumpitur, bono aliquo minuitur, quia si
non corrumperetur, incorruptum esset; si uero etiam non
posset omnino corrumpi, incorruptibile esset. necesse est
autem, ut siue incorruptio siue incorruptibilitas bonum sit,
si malum est corruptio. sed nunc de incorruptibili natura
nulla quaesito est; de his agitur, quae possunt corrumpi
quae dum non corrumpuntur, incorrupta dici possunt, incor- .
ruptibilia non possunt. illud enim solum incorruptibile proprie
dicitur, quod non tantum non corrumpitur, sed etiam nulla
ex parte corrumpi potest. incorrupta ergo quaecumque sunt
et tamen corrumpi possunt, cum corrumpi coeperint, eo ipso
bono minuuntur, quo incorrupta erant, et magno quidem bono,
quia magnum malum est corruptio; et quamdiu in eis augeri
corruptio potest, tamdiu habent bonum, quo minuantur. quapropter
naturae illae, quas in terra tenebrarum fuisse confingit.
aut poterant corrumpi aut non poterant. si non poterant, incorruptibiles
erant, quo bono superius nihil est. si poterant,
aut corrumpebantur, aut non corrumpebantur; si non corrumpebantur,
incorruptae erant, quod uidemus dici sine magna
laude non posse; si autem corrumpebantur, minuebantur illo [*]

tam magno bono; si minuebantur quo bono, habebant bonum,
quo minuerentur. quodsi habebant bonum, non erant naturae
illae summum malum et omnis Manichaei fabula falsa est.