Contra epistulam fundamenti (21)

Quid erat ergo iuxta illud latus terrae. quam inlustrem
ac sanctam uocas? terra, inquit. tenebrarum. quid? de ista
terra saltem concedis, quod corporea erat. necesse est te hoc
dicere, quandoquidem omnia corpora inde adseris originem
ducere. quid ergo ? quaeso. quamuis tardi, quamuis carnales
homines, ne hoc quidem aliquando animadueritis. quod lateribus
sibi iungi utraque ista terra non posset. nisi esset utraque
corporea? cur ergo nobis dicebatur nescio qua caecitate peruersis
tenebrarum tantum terram fuisse uel esse copoream,
illam uero, quae terra luminis diceretur, incorpoream et spiritalem
credi oportere? expergiscamur aliquando homines boni
et saltem admoniti. quod facillimum est. adtendamus duas
terras sibi lateribus non posse coniungi. nisi utrumque sit
corpus.

Aut si ad ista etiam crassi et tardi sumus. quaero. utrum
et ipsa terra tenebrarum unum latus habuerit et cetera infinita
sicut terra lucis. non ita credunt; timent enim. ne deo uideatur
aequalis. dicunt ergo illam per profundum inmensam
. et per longum. sursum uersus autem supra illam spatia infinitae
inanitatis adfirmant. et ne ipsa uel simplum, terra
autem luminis duplum tenere uideatur, angustant eam a duobus
etiam lateribus. tamquam si unus panis — sic enim, quod
dicitur, facilius uideri potest — in quadras quattuor decussatim
formetur. in quibus tres sint candidae, una nigra; modo
de tribus candidis tolle distinctionem et fac illas et sursum [*]

uersus et deorsum uersus et undique retro infinitas: sic ab
eis esse creditur terra lucis. illam uero nigram quadram fac
deorsum uersus et retro infinitam. supra se autem inmensam
inanitatem habere: sic opinantur esse terram tenebrarum. sed
haec nimis adtentis et studiose inquirentibus quasi secreta
demonstrant.