Contra epistulam fundamenti (20)

Uerumtamen cum carnalibus animis fortasse non sic
agendum est, sed descendendum est potius ad eorum cogitationes,
qui naturam incorpoream et spiritalem cogitando persequi
uel non audent uel nondum ualent, ita ut nec ipsam
cogitationem suam eadem cogitatione considerent et inueniant
eam nullo locorum spatio de ipsis locorum spatiis iudicantem. [*]

descendamus ergo ad eorum sensus et quaeramus ab eis,
iuxta quam partem aut iuxta quod latus. sicut Manichaeus
dicit. inlustris illius ac sanctae terrae erat tenebrarum
terra. dicit enim: iuxta unam partem ac latus, nec
dicit, quam partem uel quod latus. dextrum an sinistrum.
sed quodlibet eligant, illud certe manifestum est non dici
unum latus. nisi ubi est alterum latus. ubi autem uel tria
uel plura sunt latera, aut figurae ambitus intellegitur undique
terminatus aut, si ex aliqua parte in inmensum patet, ex iis
tamen. quae latera dicuntur, necesse est finiatur. dicant ergo,
ex alio latere uel ex aliis lateribus quid adiungebatur terrae
lucis, si ex uno latere erat gens tenebrarum V non dicunt;
sed cum premuntur, ut dicant, infinita esse dicunt alia latera
terrae illius, quam lucis uocant. id est per infinita spatia
distendi et nullo fine cohiberi. nec intellegunt iam non esse
latera, quod quibusuis tardis ingeniis apertissimum est; tunc
enim essent latera. si finibus suis terminarentur. quid ad me,
inquit, si non sunt latera? sed cum diceres "iuxta unam
partem ac latus," aliam quoque partem siue partes et aliud
latus siue latera cogebas intellegi. nam si unum tantum latus
erat, tantum iuxta latus dici debuit, non "iuxta unum latus."
sicut in nostro corpore recte dicimus esse aliquid iuxta unum
oculum, quia est alter oculus, aut iuxta unam mamillam,
quia est altera. si autem dicamus iuxta unum nasum aut iuxta
unum umbilicum, cum alius non sit, et a doctis et ab indoctis
ridebimur. sed non te uerbis premo; fortassis enim unum quasi
unicum appellare uoluisti. [*]