Contra epistulam fundamenti (14)

Deinde quoniam, si mihi fides imperanda est, magis
me terret illa scriptura, ubi lego uenisse spiritum sanctum
et apostolos inspirasse, quibus eum dominus se missurum
esse promiserat. quapropter aut ea, quae dicit, proba mihi
uera esse, ut ostendas, quae non possum credere, aut eum,
qui dicit, proba mihi spiritum sanctum esse, ut credam, quae
non potes ostendere. ego namque catholicam fidem profiteor
et per illam me ad certam scientiam peruenturum esse praesumo;
tu uero, qui fidem meam labefactare conaris, certam
scientiam trade, si potes, ut id, quod credidi, temere me
credidisse conuincas. duo sunt, quae mihi profers: unum,
cum dicis spiritum sanctum esse, qui loquitur, et alterum,
cum dicis manifesta esse, quae loquitur. utrumque abs te
sine ulla dubitatione cognoscere debui; sed non sum auarus,
unum horum doce. ostende hunc esse spiritum sanctum, et
credam uera esse, quae dicit, etiamsi nesciam; aut ostende
uera esse, quae dicit, et credam spiritum sanctum esse,
etiamsi nesciam. numquid aequius aut beniuolentius tecum
agi potest? sed tu nec hoc nec illud uales ostendere. nihil
aliud elegisti nisi laudare, quod credis, et inridere, quod credo.
cum igitur etiam ego uicissim laudauero, quod credo et quod [*] [*]

credis, inrisero, quid putas nobis esse iudicandum quidue
faciendum, nisi ut eos relinquamus, qui nos inuitant certa
cognoscere et postea imperant, ut incerta credamus et eos
sequamur, qui nos inuitant prius credere, quod nondum ualemus
intueri, ut ipsa fide ualentiores facti, quod credimus,
intellegere mereamur, non iam hominibus, sed ipso deo intrinsecus
mentem nostram inluminante atque firmante ?

Et quoniam quaesiui, unde mihi probet, nunc quaero, unde
ipse cognouerit. si dicit sibi esse spiritu sancto reuelatum
suamque mentem diuinitus inlustratam, ut ea, quae dicit,
certa et manifesta cognosceret, ipse significat, quid intersit
inter cognoscere et credere. ipse enim cognoscit, cui apertissime
ista monstrantur; eis autem, quibus haec narrat, non
cognitionem insinuat, sed credulitatem suadet. cui quisquis
temere consenserit, Manichaeus efficitur, non certa cognoscendo,
sed incerta credendo, quales nos inperitos adulescentulos
aliquando decepit. debuit ergo non nobis polliceri scientiam
neque manifestam cognitionem neque ad id. quod quaeritur,
sine ulla ambiguitate peruentionem, sed dicere potius sibi esse
ista monstrata, illos autem, quibus narrantur, credere sibi
debere, quae nesciunt. sed si hoc diceret, quis non ei responderet:
si ergo incognita crediturus sum, cur non ea potius
credam, quae iam consensione doctorum indoctorumque celebrantur
et per omnes populos grauissima auctoritate firmata
sunt? hoc ille metuens ne sibi diceretur, offundit nebulas
inperitis, primum pollicens rerum certarum cognitionem, postea
et incertarum imperans fidem. cui tamen si hoc dicatur, ut
saltem uel sibi haec doceat esse monstrata, similiter deficit [*] [*]

et hoc quoque ut credamus iubet. quis ferat tantam fallaciam
tantamque superbiam?