Contra epistulam fundamenti (11)

Haec sunt, inquit, salubria uerba ex perenni ac
uiuo fonte; quae qui audierit et isdem primum crediderit,
deinde, quae insinuant. custodierit, numquam
erit morti obnoxius, uerum aeterna et gloriosa uita
fruetur. nam profecto beatus est iudicandus, qui hac
diuina instructus cognitione fuerit, per quam liberatus
in sempiterna uita permanebit. et haec, ut uidetis,
pollicitatio est, nondum exhibitio ueritatis: et uos quoque
animaduertere facillime potestis isto uelamine quoslibet errores
fucari posse, ut inperitorum animis per ornatam ianuam latenter
inrepant. si enim diceret: haec sunt pestifera uerba ex uenenoso
fonte; quae qui audierit et isdem primum crediderit, [*]

deinde. quae insinuant, custodierit, numquam erit uitae restituendus,
uerum poenali et aerumnosa morte adficietur — nam
profecto miser est iudicandus, qui hac inferna inplicatus inperitia
fuerit. per quam demersus in sempiternis cruciatibus
permanebit —: si ergo hoc diceret, uerum diceret, sed libro
huic nom solum nullum conciliaret lectorem, sed omnes,
quorum in manus incidisset, in maxima odia concitaret.
quamobrem ad consequentia transeamus nec nos ista decipiant,
quae possunt esse bonis et malis, doctis et indoctis uerba
communia. quid ergo sequitur?

Pax. inquit, dei inuisibilis et ueritatis notitia sit
cum fratribus sanctis et carissimis, qui mandatis
caelestibus credunt pariter atque deseruiunt. ita sit,
ut dicit. nam et ista benigna et acceptissima optatio est.
tantum meminerimus haec et a bonis doctoribus et a deceptoribus
posse dici. itaque si nulla nisi talia diceret, omnibus
legendum et amplectendum esse concederem. nec illa, quae
ad hoc sequuntur, inprobauerim; adiungit enim: sed et dextera
luminis tueatur et eripiat uos ab omni incursione
maligna et a laqueis mundi. et omnino quicquid
in huius epistulae principio scriptum est, donec ueniatur ad
causam, nolo reprehendere, ne in rebus minoribus multum
operis consumatur. iam ergo euidentissimam pollicitationem
hominis uideamus.