Contra Duas Epistulas Pelegianorum (1.17)

Sed quod sequitur non ita expeditum est, quomodo de
Paulo possit intellegi. scimus enim, inquit, quia lex spiritalis
est; ego autem carnalis sum. non ait \'fui\', sed
\'sum\'. numquid ergo apostolus, cum haec scriberet, carnalis fuit?
an secundum corpus hoc dicit? adhuc enim erat in corpore mortis
huius nondum facto, quod alibi dicit: seminatur corpus
animale, surgit corpus spiritale. tune enim extoto se,
id est ex utraque parte, qua constat, spiritalis homo erit, quando
spiritale etiam corpus erit. neque enim absurdum est, ut sit in illa
uita etiam caro spiritalis, si potuit esse in hac uita in his, qui adhuc
carnalia sapiunt, etiam spiritus ipse carnalis. sic ergo ideo dixit:
ego autem carnalis sum, quia nondum spiritale corpus
habebat apostolus, sicut posset dicere: \'ego autem mortalis sum\';
quod utique non nisi secundum corpus intellegeretur dixisse, quod
nondum fuerat inmortalitateuestitum. item quod adiunxit: uenundatus
sub peccato, ne quisquam eum nondum redemptum
Christi sanguine existimet, etiam hoc secundum illud potest intellegi,
quod ait: et nos primitias habentes spiritus et
ipsi in nobismet ipsis ingemescimus adoptionem
expectantes, redemptionem corporis
nostri. si enim secundum hoc se dicit uenundatum sub peccato,
quod adhuc non est redemptum a corruptione corpus eius, uel uenundatum
aliquando in prima transgressione praecepti, ut haberet
corpus corruptibile quod adgrauat animam, quid prohibet hic
apostolum intellegi de se ipso dicere, quod ita dicit, ut etiam in ipso [*] [*]
possit intellegi, etiamsi in sua persona non sc solum, sed omnes accipi
uelit, qui se nouerunt spiritali dilectione cum carnis affectione sine
consensione confligere?