Contra Academicos (3.5)

Uolo, inquam, mihi paululum aperias, quid tibi inter
sapientem et philosophum distare uideatur. - Sapientem ab studioso,
ait, nulla re differre arbitror, nisi quod quarum rerum in sapiente
quidam habitus inest, earum est in studioso sola flagrantia. — Quae
sunt tandem istae res? inquam; nam mihi nihil aliud uidetur interesse,
nisi quod alter scit sapientiam, alter scire desiderat. — Si
scientiam, inquit, modesto fine determinas, ipsam rem planius
elocutus es. — Quoquo modo, inquam, eam determinem, illud omnibus
placuit scientiam falsarum rerum esse non posse. — In hoc
mihi, inquit ille, uisa fuit obicienda praescriptio, ne inconsiderata
consensione mea facile in principalis illius quaestionis campis tua
equitaret oratio. — Plane mihi, inquam, nihil ubi equitare possem
reliquisti. nam, nisi fallor, quod iam dudum molior, ad ipsum finem
peruenimus. si enim, ut subtiliter uereque dixisti, nihil inter sapientiae
studiosum et sapientem interest, nisi quod iste amat, ille autem
habet sapientiae disciplinam — unde etiam nomen ipsum, id est habitum
quendam exprimere non cunctatus es — nemo autem habere
disciplinam potest in animo, qui nihil didicit, nihil autem didicit.
qui nihil nouit, et nosse falsum nemo potest, nouit igitur sapiens
ueritatem, quem disciplinam sapientiae habere in animo, id est habitum
iam ipse confessus es. — Nescio, inquit, cuius impudentiae
sim, si habitum inquisitionis diuinarum humanarumque rerum
esse in sapiente confessum me negare uoluero. sed qui tibi uideatur
inuentorum probabilium habitus non esse, non uideo. — Concedis
inquam, mihi falsa neminem scire? — Facile quidem, inquit.
— Dic iam, si potes, inquam, sapientem nescire sapientiam. —
Quid enim ? ait, hoc limite uniuersa concludis, ut uideri sibi non
possit comprehendisse se sapientiam? — Da, inquam, dexteram. [*]
nam, si meministi, hoc est quod heri Ille dixi effecturum, quod nunc
non a me conclusum, sed a te ultro mihi oblatum esse gaudeo. nam
cum inter me et Academicos hoc interesse dixissem, quod illis probabile
uisum est ueritatem non posse comprehendi, mihi autem nondum
quidem a me inuentam, inueniri tamen posse a sapiente uideatur,
nunc, cum mea interrogatione urgereris, utrum sapiens
nesciat sapientiam, \'uidetur sibi scire\' dixisti. — Quid tum postea ?
inquit. — Quia, si uidetur sibi, inquam, scire sapientiam, non ei
uidetur nihil scire posse sapientem; aut, si sapientia nihil est, uolo
affirmes.