Contra Academicos (3.3)

Dicis ergo, inquam, fortunam esse necessariam studioso sapientiae,
sapienti uero negas. — Non ab re est eadem repetere, inquit.
itaque nunc etiam abs te quaero, utrum fortunam ad se ipsam
contemnendam aliquid iuuare aestimes. quod si arbitraris, dico sapientiae
cupidum magnopere indigere fortuna. — Arbitror, inquam,
si quidem per illam erit talis, qualis eam possit contemnere. nec [*] [*]

absurdum est; nam sic etiam paruis nobis ubera necessaria sunt, quibus
efficitur, ut sine his postea uiuere ac ualere possimus. — Sententias,
ait, nostras, si animi conceptio non dissonat, concordare mihi liquet,
nisi forte disserendum cuiquam uidetur, quod fortunae uel uberum
non ipsa ubera seu fortuna, sed alia res quaedam nos faciat contemtores.
—Nihil magnum est, inquam, alio simili uti. nam ut sine naui
uel quolibet uehiculo aut omnino, ne uel ipsum Daedalum timeam,
sine ullis ad hanc rem accommodatis instrumentis aut aliqua occultiore
potentia Aegeum mare nemo transmittit, quamuis nihil aliud
quam peruenire proponat, quod cum ei euenerit, illa omnia, quibus
aduectus est, paratus sit abicere atque contemnere, ita quisquis ad
sapientiae portum et quasi firmissimum et quietissimum solum
peruenire uoluerit — quoniam, ut alia omittam, si caecus ac surdus
fuerit, non potest, quod positum est in potestate fortunae — necessariam
mihi uidetur ad id quod concupiuit habere fortunam. quod
cum obtinuerit, quamuis putetur indigere quibusdam rebus ad
corporis ualitudinem pertinentibus, illud tamen constat, non his
opus esse, ut sapiens sit, sed ut inter homines uiuat. — Immo, ait
ille, si caecus ac surdus sit, et sapientiam adipiscendam et ipsam
uitam, propter quam sapientia quaeritur, mea sententia iure contemnet.