Contra Academicos (3.2)

Sed quaeso uos, nonne miserati nos estis, cum pridie
ita cubitum issemus, ut ad dilatam quaestionem et prorsus ad nihil
aliud surgeretur, quod tanta de re familiari necessario peragenda
extiterunt, ut his penitus occupati uix duas extremas diei horas
in nosmet ipsos respirare possemus? quare semper fuit sententia
mea sapienti iam homini nihil opus esse; ut autem sapiens fiat, plurimum
necessariam esse fortunam, nisi quid aliud uidetur Alypio.
— Tum ille: Quantum iuris, inquit, fortunae tribuas, nondum bene
noui. nam si ad contemnendam fortunam fortuna ipsa opus esse
arbitraris, me quoque comitem in hanc sententiam do tibi. sin fortunae
nihil aliud concedis quam ea, quae corporis necessitati non
possunt nisi ipsa uolente suppetere, non ita sentio. aut enim licet
eadem repugnante atque inuita nondum sapienti, cupido tamen
sapientiae ea sumere, quae uitae necessaria confitemur, aut concedendum
etiam in omni sapientis uita eam dominari, cum et ipse
sapiens his, quae corpori necessaria sunt, non indigere non possit.