Contra Academicos (3.13)

Quis autem uerum possit ostendere, abs te, Alypi, dictum
est, a quo ne dissentiam magnopere mihi laborandum est. etenim
numen aliquod aisti solum posse ostendere homini, quid sit
uerum, cum breuiter tum etiam pie. nihil itaque in hoc sermone
nostro libentius audiui, nihil grauius, nihil probabilius et, si id numen,
ut confido, assit, nihil uerius. nam et Proteus ille — quanta abs te
mentis altitudine commemoratus, quanta intentione in optimum
philosophiae genus! — Proteus enim ille, ut uos adulescentes
non penitus poetas a philosophia contemnendos esse uideatis, in
imaginem ueritatis inducitur; ueritatis, inquam, Proteus in carminibus
ostentat sustinetque personam, quam obtinere nemo potest,
si falsis imaginibus deceptus comprehensionis nodos uel laxauerit
uel dimiserit. sunt enim istae imagines, quae consuetudine rerum
corporalium per istos, quibus ad necessaria huius uitae utimur, sensus
nos, etiam cum ueritas tenetur et quasi habetur in manibus, decipere
atque inludere moliuntur. hoc ergo tertium bonum mihi accidit, quod
non inuenio quanti aestimem. mecum enim familiarissimus amicus
meus non solum de probabilitate humanae uitae uerum etiam de
ipsa religione concordat, quod est ueri amici manifestissimum indicium,
si quidem amicitia rectissime atque sanctissime definita
est rerum humanarum et diuinarum cum beniuolentia
et caritate consensio.