Contra Academicos (3.12)

Bene habet, inquam, prorsus nihil amplius optaui. nam uidete
quaeso, bona mihi quot et quanta prouenerint. primum est, quod Academici
iam sic conuicti esse dicuntur, ut nihil eis restet ad defensionem,
nisi quod fieri non potest. quis enim hoc aut intellegere ullo
modo aut credere ualeat eum, qui uictus sit, eo ipso, quo uictus est, uictorem
se esse gloriari ? deinde si quid iam remanet cum his conflictionis,
non ex eo est, quod dicunt nihil sciri posse, sed ex eo, quod
nulli rei assentiendum esse contendunt. nunc itaque concordes sumus.
nam ut mihi, ita etiam illis uidetur sapientem scire sapientiam. sed
tamen ab assensione illi temperandum monent. uideri enim sibi
tantum dicunt, scire autem nullo modo; quasi ego me scire profitear.
mihi quoque uideri istuc dico; sum enim stultus ut etiam ipsi, si
nesciunt sapientiam. adprobare autem nos debere aliquid puto, id est
ueritatem. de quo eos consulo, utrum negent, id est utrum eis placeat
ueritati assentiendum non esse. numquam hoc dicent, sed eam non
inueniri asseuerabunt. ergo et hic ex nonnulla parte socium me tenent,
quod utrisque non displicet atque adeo necessario placet
consentiendum esse ueritati. sed quis eam demonstrabit ? inquiunt.
ubi ego cum illis non curabo certare; satis mihi est, quod iam non
est probabile nihil L-cire sapientem, ne rem absurdissimam dicere
cogantur, aut nihil esse sapientiam aut sapientiam nescire
sapientem. [*] [*]