Contra Academicos (3.11)

Etsi concedam, inquit, quod te magnopere niti uideo, sciri
a sapiente sapientiam et aliquid inter nos deprehensum, quod sapiens
possit percipere, tamen nequaquam mihi occurrit Academicorum labefactata
omnis intentio. prospicio enim defensionis eis locum non
minimum reseruatum nec illam assensionis suspensionem esse praecisam,
cum huc ipso causae suae deesse nonpossint, quo conuictos putas.
dicent enim usque adeo nihil conprehendi nullique rei assensionem
praebendam, ut etiam hoc de nihilo percipiendo, quod tota sibi paene
uita usque ad te probabiliter persuaserant, nunc ista conclusione
sibi extortum sit, ut, siue tunc huius argumenti uis tarditate
ingenii mei siue re uera suo robore inuicta sit, eos loco mouere
non possit, cum audacter affirmare adhuc ualeant ne nunc quidem
ulli rei consentiendum esse. forte enim aliquando contra hoc quoque
nonnihil uel a se uel a quopiam reperiri posse, quod acute [*] [*]
probabiliterque dicatur, suamque imaginem et quasi speculum quoddam
in Proteo illo animaduerti oportere, qui traditur eo solere capi, quo
minime caperetur, inuestigatoresque eius numquam eundem tenuisse
nisi indice alicuius modi numine. quod assit et illam nobis ueritatem,
quae tantum curae est, demonstrare dignetur! ego quoque uel ipsis
inuitis, quod minime reor, illos superatos esse confitebor.