Contra Academicos (3.1)

Cum post illum sermonem, quem secundus liber continet,
alio die consedissemus in balneis — nam erat tristior, quam ut ad
pratum liberet descendere — sic exorsus sum: Arbitror uos iam
satis animo aduertisse, qua de re inter nos discutienda quaestio constituta
sit. sed antequam ad partes meas ueniam, quae ad eam
pertinent explicandam, pauca quaeso de spe de uita de instituto nostro
non ab re abhorrentia libenter audiatis. negotium nostrum
non leue aut superfluum, sed necessarium ac summum esse
arbitror, magno opere quaerere ueritatem. hoc inter me atque
Alypium conuenit. nam et ceteri philosophi sapientem suum
eam inuenisse putauerunt et Academici sapienti suo summo
conatu inueniendam esse professi sunt idque illum agere §edulo,
sed quoniam uel lateret obruta uel confusa non emineret,
ad agendam uitam id eum sequi, quod probabile ac ueri simile
occurreret. id etiam uestra pristina disceptatione confectum
est. nam cum alter inuenta ueritate beatum fieri asseruerit
hominem, alter uero tantum diligenter quaesita, nulli nostrum [*]
dubium est nihil esse a nobis huic negotio praeponendum. quam ob
rem qualem uobis quaeso hesternum diem uidemur duxisse? uobis
quidem in studiis uestris uiuere licuit. nam et tu, Trygeti, Uergilii
te carminibus oblectasti et Licentius fingendis uersibus uacauit,
quorum amore ita perculsus est, ut propter cum maxime mihi istum
sermonem inferendum putarem, quo in eius animo philosophia —
nunc enim tempus est — maiorem partem non modo quam poetica
sed quaeuis alia disciplina sibi usurpet ac uindicet.