Contra Academicos (2.30)

Tum ille: Quid illis animi fuerit, inquit, non temere confirmabo.
nam quantum ex libris colligi datur, tu melius nosti, quae
in uerba sententiam suam promere soleant; me autem de me ipso
si consulis, inuentum nondum esse uerum puto. addo etiam, quod
de Academicis flagitabas, nec posse inueniri me putare non solum
inolita quam semper fere animaduertisti opinione mea sed etiam auctoritate
magnorum excellentiorumque philosophorum, quibus nos
praebere colla siue inbecillitas nostra siue sagacitas ipsorum, ultra
quam nihil iam inueniri posse credendum est, nescio quo modo compellit.
— Hoc est, inquam, quod uolui. nam uerebar, ne, cum tibi
quoque id uideretur quod mihi, disputatio nostra manca remaneret
nullo existente, qui ex altera parte rem uenire in manus cogeret, ut
diligenter quantum possumus uersaretur. itaque si id euenisset, paratus
eram te rogare, ut Academicorum partes ita susciperes, quasi
tibi non solum disputasse sed etiam sensisse uiderentur uerum non
posse comprehendi. quaeritur ergo inter nos, utrum illorum [*]

argumentis probabile sit nihil percipi posse ac nulli rei esse assentiendum.
quod si optinueris, cedam libenter; si autem demonstrare
potuero multo esse probabilius et posse ad ueritatem peruenire sapientem
et adsensionem non semper esse cohibendam, nihil habebis,
ut opinor, cur non te in meam sententiam transire patiaris. — Quod
cum illi placuisset et eis qui aderant. iam uespere obumbrati domum
reuertimus.