Contra Academicos (2.29)

Hic ego, cum uerecunde Licentius Alypii impetum
formidaret: Omnia potius. inquam, Alypi, loqui maluisti quam quem
ad modum nobis cum his, qui loqui nesciant, disputandum sit. —
Et ille: Quoniam olim cum mihi tum omnibus notum est et nune
tua professione satis indicas te loquendi peritum esse, uelim [*]
explices utilitatem primo huius inquisitionis suae. quae aut superflua
est, ut opinor, et ei multo magis respondere superfluum est aut, si
commoda uisa fuerit et a me explicari nequiuerit, precario abs te
impetrem, ut magistri officium ne grauere. — Meministi, inquam,
heri me esse pollicitum de istis uocabulis post acturum. et nunc ille
sol admonet, ut quae ludicra pueris proposui redigam in cistas, praesertim
cum ea ornandi iam potius quam uendendi gratia proponam.
nunc antequam stilum nostrum tenebrae occupent, quae patronae
Academicorum solent esse, uolo inter nos hodie plenissime constet,
ad quam quaestionem nobis explicandam mane surgendum sit. itaque
responde quaeso, utrum tibi uideantur Academici habuisse certam
de ueritate sententiam et eam temere ignotis uel non purgatis
animis prodere noluisse, an uero ita senserint, ut eorum se disputationes
habent.