Contra Academicos (2.27)

Tum Trygetius: lam, inquit, placet nobis, cum res nota
sit, de uerbis nulla.- calumnias commouere. quare uide potius, quid
huic respondeas, qui nos liberauit, in quos tu impulsus temtas iterum
inruere. — Et Licentius: Mane, ait, quaeso; nam mihi sublucet nescio
quid, quod uideam non tibi tam facile tantum argumentum cripi
debuisse. et cum defixus 111 cogitatione siluisset aliquantum:
Rogo, inquit, nihil esse uidetur absurdius quam dicere se ueri
simile sequi eum, qui uerum quid sit ignoret; nec illa me tua similitudo
conturbat. nam recte ego interrogatus, utrum ex ista temperie
caeli nulla in crastinum pluuia cogatur, respondeo esse ueri simile.
qui me 11011 nego nosse aliquid ueri. nam scio arborem istam modo
argenteam fieri non posse multaque talia uere non inpudenter me scire
dico, quorum uideo esse similia ea, quae ueri similia nomino. tu uero,
Carneades, uel quae alia Graeca pestis, ut nostris parcam — quid
enim dubitem in hanc partem transire ad cum, cui captiuus debeor
iure uictoriae? — tu ergo, cum te nihil ueri scire dicas, unde hoc [*] [*]
ueri simile sequeris? at enim non ei potui aliud nomen inponere.
quid ergo nobis disputandum est cum eo, qui nec loqui potest?