De Fide et Symbolo (20)

Huic sententiae contradicunt, qui arbitrantur istam
communionem, quam siue deitatem siue dilectionem [*] [*]

caritatemue appellamus, non. esse substantiam; quaerunt autem
secundum substantiam sibi exponi spiritum sanctum, nec
intellegunt non aliter potuisse dici: deus dilectio est, nisi
substantia esset dilectio. ducuntur quippe consuetudine rerum
corporalium, quoniam, si duo sibi corpora copulentur, ita ut
iuxta inuicem conlocentur, ipsa copulatio non est corpus,
quandoquidem separatis illis corporibus, quae copulata fuerant,
nulla inuenitur; nec tamen quasi discessisse et migrasse
intellegitur, sicut illa corpora. sed hi tales cor mundum
faciant, quantum possunt, ut uidere ualeant in dei substantia
non esse aliquid tale, quasi aliud ibi sit substantia, aliud
quod accidat substantiae, et non sit substantia; sed quidquid
ibi intellegi potest, substantia est. uerum haec dici possunt
facile et credi; uideri autem nisi corde puro quomodo se
habeant, omnino non possunt. quapropter siue ista uera sit
sententia, siue aliud aliquid sit, fides inconcussa tenenda est,
ut deum dicamus patrem, deum filium, deum spiritum sanctum,
neque tres deos, sed istam trinitatem unum deum, neque
diuersas naturas, sed eiusdem substantiae, neque ut pater
aliquando sit filius, aliquando spiritus sanctus, sed pater
semper pater et filius semper filius et spiritus sanctus semper
spiritus sanctus. nec temere de inuisibilibus aliquid adfirmemus
tamquam scientes, sed tamquam credentes, quoniam uideri
nisi mundato corde non possunt. et si quis ea uidet in hac [*] [*] [*]
uita ex parte, ut dictum est, atque in aenigmate, non
potest efficere, ut et ille uideat, cui loquitur, si cordis sordibus
inpeditur. beati autem mundi corde, quoniam ipsi
deum uidebunt. haec fides est de deo conditore et renouatore
nostro.