De Fide et Symbolo (11-15)

Sed parua erat pro nobis domini nostri humilitas
in nascendo; accessit etiam, ut mori pro mortalibus dignaretur.
humiliauit enim se, factus subditus usque ad mortem,
mortem autem crucis, ne quisquam nostrum. etiamsi
mortem posset non timere, aliquod genus mortis, quod homines
ignominiosissimum arbitrantur, horreret. credimus itaque in
eum, qui sub Pontio Pilato crucifixus est et sepultus.
addendum enim erat iudicis nomen propter temporum cognitionem.
sepultura uero illa cum creditur, fit recordatio noui
monumenti, quod resurrecturo ad uitae nouitatem praeberet
testimonium, sicut nascituro uterus uirginalis. nam sicut in [*] [*]
illo monumento nullus alius mortuus sepultus est nec ante
nec postea, sic in illo utero nec ante nec postea quidquam
mortale conceptum est.

Credimus in caelum ascendisse, quem beatitudinis
locum etiam nobis promisit, dicens: erunt sicut angeli
in caelis, in illa ciuitate, quae est mater omnium
nostrum Hierusalem aeterna in caelis. solet autem quosdam
offendere uel inpios gentiles uel haereticos, quod credamus
adsumptum terrenum corpus in caelum. sed gentiles plerumque
philosophorum argumentis nobiscum agere student, ut dicant
terrenum aliquid in caelo esse non posse. nostras enim
scripturas non nouerunt nec sciunt quomodo dictum sit:
seminatur corpus animale, surgit corpus spiritale.
non enim ita dictum est, quasi corpus uertatur in spiritum
et spiritus fiat, quia et nunc corpus nostrum, quod animale
dicitur, non in animam uersum est et anima factum; sed
spiritale corpus intellegitur, quod ita spiritui subditum est,
ut caelesti habitationi conueniat, omni fragilitate ac labe terrena [*] [*]
in caelestem puritatem et stabilitatem mutata atque conuersa.
haec est inmutatio, de qua item dicit apostolus: omnes
resurgemus, sed non omnes inmutabimur. quam inmutationem
non in deterius, sed in melius fieri docet idem,
cum dicit: et nos inmutabimur. sed ubi et quomodo sit in
caelo corpus dominicum, curiosissimum et superuacaneum
est quaerere; tantummodo in caelo esse credendum est. non
enim est fragilitatis nostrae caelorum secreta discutere, sed
est nostrae fidei de dominici corporis dignitate sublimia et
honesta sentire.

Credimus etiam, quod sedet ad dexteram patris.
nec ideo tamen quasi humana forma circumscriptum esse
deum patrem arbitrandum est, ut de illo cogitantibus dextrum
aut sinistrum latus animo occurrat; aut id ipsum, quod sedere
pater dicitur, flexis poplitibus fieri putandum est, ne in illud
incidamus sacrilegium, in quo exsecratur apostolus eos, qui
commutauerunt gloriam incorruptibilis dei in similitudinem
corruptibilis hominis. tale enim simulacrum
deo nefas est christiano in templo conlocare; multo
magis in corde nefarium est, ubi uere est templum dei, si a
terrena cupiditate atque errore mundetur. ad dexteram ergo [*] [*]
intellegendum est dictum esse (in summa beatitudine\', ubi
iustitia, pax et gaudium est, sicut ad sinistram haedi constituuntur,
id est in miseria, propter iniquitatis labores atque
cruciatus. sedere ergo quod dicitur deus, non membrorum
positionem, sed iudiciariam significat potestatem, qua illa
maiestas numquam caret, semper dignis digna tribuendo, quamuis
in extremo iudicio multo manifestius inter homines unigeniti
filii dei iudicis uiuorum atque mortuorum claritas indubitata
fulsura sit.

Credimus etiam inde uenturum conuenientissimo
tempore et iudicaturum uiuos et mortuos. siue istis nominibus
iusti et peccatores significentur, siue quos tunc ante mortem
in terris inuenturus est, appellati sint uiui, mortui uero, qui
in eius aduentu resurrecturi sunt, haec dispensatio temporalis
non tantum est sicut illa generatio secundum deum, sed etiam
fuit et erit. nam fuit dominus noster in terris et nunc est
in caelo et erit in claritate iudex uiuorum atque mortuorum.
ita enim ueniet, sicut ascendit, secundum auctoritatem, quae
apostolorum actibus continetur. ex hac itaque temporali
dispensatione loquitur in Apocalypsi, ubi scriptum est: haec
dicit qui est et qui fuit et qui uenturus est. [*] [*] [*] [*]