De civitate dei (2.16)

Si autem a dis suis Romani uiuendi leges accipere potuissent,
non aliquot annos post Romam conditam ab Atheniensibus
mutuarentur leges Solonis, quas tamen non ut acceperunt
(tenuerunt, sed meliores et emendatiores facere conati sunt,
quamuis Lycurgus Lacedaemoniis leges ex Apollinis auctoritate
se instituisse confinxerit, quod prudenter Romani credere
noluerunt, propterea non inde acceperunt. Numa Pompilius,
qui Romulo successit in regnum, quasdam leges, quae quidem
regendae ciuitati nequaquam sufficerent, condidisse fertur, qui
eis multa etiam sacra constituit; non tamen perhibetur easdem
leges a numinibus accepisse. Mala igitur animi, mala uitae,
mala morum, quae ita magna sunt, ut his doctissimi eorum
uiri etiam stantibus urbibus res publicas perire confirment, di
eorum, ne suis cultoribus acciderent, minime curarunt [immo
uero ut augerentur, sicut supra disputatum est, omni modo
curarunt]. [*]