De civitate dei (2.10)

Nam quod adfertur pro defensione, non illa uera in deos
dici, sed falsa adque conficta, id ipsum est scelestius, si
pietatem consulas religionis; si autem malitiam daemonum
cogites, quid astutius ad decipiendum adque callidius? Cum
enim probrum iacitur in principem patriae bonum adque utilem,
nonne tanto est indignius, quanto a ueritate remotius et a
uita illius alienius? Quae igitur supplicia sufficiunt, cum deo
fit ista tam nefaria, tam insignis iniuria? Sed maligni spiritus,
quos isti deos putant, etiam flagitia, quae non admiserunt,
de se dici uolunt, dum tamen humanas mentes his opinionibus
uelut retibus induant et ad praedestinatum supplicium secum
trahant, siue homines ista commiserint, quos deos haberi
gaudent, qui humanis erroribus gaudent, pro quibus se etiam
colendos mille nocendi fallendique artibus interponunt; siue
etiam non ullorum hominum illa crimina uera sint, quae
tamen de numinibus fingi libenter accipiunt fallacissimi spiritus,
ut ad scelesta ac turpia perpetranda uelut ab ipso caelo
traduci in terras satis idonea uideatur auctoritas. Cum igitur
Graeci talium numinum seruos se esse sentirent, inter tot et
tanta eorum theatrica obprobria parcendum sibi a poetis
nullo modo putauerunt, uel dis suis etiam sic consimilari
adpetentes, uel metuentes, ne honestiorem famam ipsi requirendo
et eis se hoc modo praeferendo illos ad iracundiam
prouocarent. [*]