De civitate dei (1.13)

CAPUT XIII. Quae sit ratio sanctorum corpora sepeliendi.

Nec ideo tamen contemnenda et abicienda sunt corpora
defunctorum maximeque iustorum adque fidelium, quibus tamquam
organis et uasis ad omnia bona opera sancte usus est
Spiritus. Si enim paterna uestis et anulus, ac si quid huius
modi, tanto carius est posteris, quanto erga parentes maior
adfectus: nullo modo ipsa spernenda sunt corpora, quae utique
multo familiarius adque coniunctius quam quaelibet indumenta.
gestamus. Haec enim non ad ornamentum uel adiutorium,
quod adhibetur extrinsecus, sed ad ipsam naturam hominis
pertinent. Unde et antiquorum iustorum funera officiosa pietate
curata sunt et exsequiae celebratae et sepultura prouisa, ipsique
cum uiuerent de sepeliendis uel etiam transferendis suis
corporibus filiis mandauerunt, et Tobias sepeliendo mortuos [*] [*]

Deum promeruisse teste angelo commendatur. Ipse quoque
Dominus die tertio resurrecturus religiosae mulieris bonum
opus praedicat praedicandumque commendat, quod unguentum
pretiosum super membra eius effuderit adque hoc ad eum
sepeliendum fecerit. Et laudabiliter commemorantur in euangelio
qui corpus eius de cruce acceptum diligenter adque
honorifice tegendum sepeliendumque curarunt. Verum istae
auctoritates non hoc admonent, quod insit ullus cadaueribus
sensus, sed ad Dei prouidentiam, cui placent etiam talia
pietatis officia, corpora quoque mortuorum pertinere significant
propter fidem resurrectionis adstruendam. Ubi et illud salubriter
discitur, quanta possit esse remuneratio pro elemosynis,
quas uiuentibus et sentientibus exhibemus, si neque hoc aput
Deum perit, quod exanimis hominum membris officii diligentiaeque
persoluitur. Sunt quidem et alia, quae sancti patriarchae
de corporibus suis uel condendis uel transferendis prophetico
spiritu dicta intellegi uoluerunt; non autem hic locus
est, ut ea pertractemus, cum sufficiant ista, quae diximus.
Sed si ea, quae sustentandis uiuentibus sunt necessaria, sicut
-uictus et amictus, quamuis cum graui adflictione desint, non
frangunt in bonis perferendi tolerandique uirtutem nec eradicant
ex animo pietatem, sed exercitatam faciunt fecundiorem:
quanto magis, cum desunt ea, quae curandis funeribus condendisque
corporibus defunctorum adhiberi solent, non efficiunt
miseros in occultis piorum sedibus iam quietos! Ac per hoc
quando ista cadaueribus Christianorum in illa magnae urbis
uel etiam aliorum oppidorum uastatione defuerunt, nec uiuorum
culpa est, qui non potuerunt ista praebere, nec poena mortuorum,
qui non possunt ista sentire. [*] [*]