De civitate dei (1.11)

CAPUT XI. De fine temporalis uitae siue longioris siue breuioris.

Sed enim multi etiam Christiani interfecti sunt, multi
multarum mortium foeda uarietate consumti. Hoc si aegre
ferendum est, omnibus, qui in hanc uitam procreati sunt,
utique commune est. Hoc scio, neminem fuisse mortuum, qui
non fuerat aliquando moriturus. Finis autem uitae tam longam
quam breuem uitam hoc idem facit. Neque enim aliud melius
et aliud deterius, aut aliud maius et aliud breuius est, quod
iam pariter non est. Quid autem interest, quo mortis genere
uita ista finiatur, quando ille, cui finitur, iterum mori non
cogitur? Cum autem unicuique mortalium sub cottidianis uitae
huius casibus innumerabiles mortes quodam modo comminentur,
quamdiu incertum est quaenam earum uentura sit, quaero
utrum satius sit unam perpeti moriendo an omnes timere
uiuendo. Nec ignoro quam citius eligatur diu uiuere sub [*]

timore tot mortium quam semel moriendo nullam deinceps
formidare. Sed aliud est quod carnis sensus infirmiter pauidus
refugit, aliud quod mentis ratio diligenter enucleata conuincit.
Mala mors putanda non est, quam bona uita praecesserit.
Neque enim facit malam mortem, nisi quod sequitur mortem.
Non itaque multum curandum est eis, qui necessario morituri
sunt, quid accidat ut moriantur, sed moriendo quo ire cogantur.
Cum igitur Christiani nouerint longe meliorem fuisse
religiosi pauperis mortem inter lingentium canum linguas quam
inpii diuitis in purpura et bysso, horrenda illa genera mortium
quid mortuis obfuerunt, qui bene uixerunt?