Exameron (3.31-3.35)

atque [*]
utinam imitaremur hanc herbam, de qua ait dominus:
germinet terra herbam faeni seminans semen [*] [*]

non[*]
agnoscis opus esse te Christi? manibus suis ut legimus
te ille formauit: et tu, Manichee, alterum tibi asciscis
auctorem. pater deus dicit ad filium: faciamus hominem
ad imaginem et similitudinem nostram: et tu, Photiniane,
dicis quia in constitutiontfconstitutione mundi adhuc non erat Christus
et tu, Eunomiane dicis quia dissimilis est patri filius. naninam
si imago, non dissimilis utique, sed totum exprimens patrem,
quem pater substantiae suae unitate signauit. pater dicit [*]
faciamus: et tu cooperatorem negas. quod dixit pater filius
fecit: et tu aequalem negas, in quo conplacuit pater.

Germinet inquit terra herbam faeni secundum genus. [*]
et continuo parturiens terra nouos se fudit in partus et
induit se amictu uiriditatis, gratiam fecunditatis adsumpsit
diuersisque compta germinibus proprios suscepit ornatus.
miramur quod tam cito generauerit: quanto maiora miracula
sunt, si spectes singula, quemadmodum uel iacta in terram
semina resoluantur ac, nisi mortua fuerint, nullum fructum
adferant, si uero fuerint quadam sui morte resoluta, in uberiores
fructus resurgant. suscipit igitur granum tritici putris glaeba
et sparsum cohibet occatio ac uelut materno terra gremio [*]
fouet et conprimit. inde cum se granum illud resoluerit,
herbam germinat grata ipsa iam species herbescentis uiriditatis,
quae statim genus satiui similitudine sui prodit, ut in
ipso suae stirpis exordio cuius generis herba sit recognoscas
atque in herbis fructus appareat: paulatimque adolescit ut
faenum culmoque pubescens erigitur et adsurgit. ast ubi se
geniculata iam spica sustulerit, uaginae quaedam futurae frugi [*] [*] [*] [*]

quid dicam quemadmodum
clementia dei humanae prospexerit utilitati? faeneratum terra
restituit quod acceperit et usurarum cumulo multiplicatum.
homines saepe decipiunt et ipsa faeneratorem suum sorte [*]
sinuatos, terra fidelis manet et si quando non soluerit, si
forte aduersata fuerit frigoris inclementia aut nimia siccitas aut
inmensa uis imbrium, alio anno superioris anni damna conpensat.
ita et, quando prouentus spem destituit agricolae, nihil terra
delinquit et, quando arridet, ubertas fecundae matris se in
partus effundit, ut numquam ullum dispendium suo inferat
creditori.