Exameron (3.26-3.30)

audiamus uerba ueritatis, quorum series salus est audientum.
prima enim illa uox dei singulis creaturis inpertita gignendis
lex naturae est, quae terris in omne aeuum remansit, futurae
successionis datura praescriptum, quemadmodum uel generandi
uel fructificandi in reliquum usus adolesceret. prima itaque
germinatio est, quando nascentia uidentur erumpere, deinde [*]
cum eruperit et profecerit germen, fit herba; herba quoque
ubi paululum processerit, fit faenum. quam utilis, quam
uehemens uox: germinet terra herbam faeni, hoc est ipsa
per se germinet terra, nullum alterius quaerat auxilium, non
cuiusquam indigeat ministerio.

solent enim plerique dicere: nisi
clementior solis calor tepefecerit terras et quodam modo radiis
suis fouerit, non poterit germinare terra. et propterea gentes[*]
diuinum honorem deputant soli, quod uirtute caloris sui terrarum
penetret sinus sparsaque foueat semina uel rigentes gelu uenas
arborum relaxet. audi ergo deum uelut hanc uocem emittentem:
conticiscat ineptus sermo hominum, qui futurus est, facessat
uana opinio. antequam solis fiat luminare, herba nascatur, [*] [*]

et forte miretur aliqui, cur prius pecori pabulum quam [*]
cibus homini sit creatus. in quo primum profundum dei
debemus aduertere, quod etiam minima quaeque non neglegat, [*]
sicut in euangelio sapientia dei dicit: respicite uolatilia
caeli. quoniam non serunt neque metunt neque congregant
in horrea, et pater uester caelestis pascit
illa : nonne uos pluris estis illis? cum enim illa pascantur
dei gratia, nemo sibi debet de sua industria et uirtute
blandiri. deinde quia simplicem uictum et naturalem cibum
reliquis cibis debuit anteferre. hic enim sobrietatis est cibus,
reliqui deliciarum atque luxuriae, hic communis omnibus
animalibus cibus, ille paucorum. exemplum itaque frugalitatis, [*]
magisterium parsimoniae est herbae simplicis uictu holerisque
uilis aut pomi contentos esse omnes oportere, quem natura
optulit, quem liberalitas dei prima donauit. ille salubris, ille
utilis cibus, qui morbos repellat, qui resecet cruditates, nullo
hominum partus labore, sed diuino effusus munere, sine
satione fruges, fructus sine semine, tam dulcis et gratus, [*] [*]

Quid autem creaturae huius adtexam miraculum et sapientiae [*]
operatricis exprimam argumentum ? in hac enim germinum
specie et illo uirentis herbae munere imago est uitae humanae
et naturae condicionisque nostrae insigne quoddam spectatur
et speculum elucet. illa herba et flos faeni figura est carnis
humanae, sicut bonus diuinitatis interpres organo suae uocis
expressit dicens: clama. quid clamabo? omnis caro
faenum et omnis gloria hominis ut flos faeni. aruit
faenum et flos decidit, uerbum autem domini manet [*]
in aeternum. dei sententia uox humana est. deus dicit:
clama, sed in ipso Esaia loquitur. ille respondit: quid
clamabo? et tamquam quid loqueretur audisset adiunxit:
omnis caro faenum. et uere; uiret enim gloria hominis in
carne quasi faenum et quae putatur esse sublimis exigua
quasi herba est. praematura ut flos, caduca quasi faenum
germinat uiriditatem in specie, non in fructu soliditatem,
hilarioris uitae quasi flos praetendens rigenti, breuiore [*]
spatio occasura sicut herba faeni, quod priusquam euellatur
arescit. quae enim firmitudo in carne. quae salubritas potest esse
diuturna?

hodie uideas adulescentem ualidum, pubescentis
aetatis uiriditate florentem, grata specie suauique colore:
crastina die tibi faciem et ora mutatus occurrit et qui pridie
tibi lautissimus decorae formae uisus est gratia alio die
miserandus apparet aegritudinis alicuius infirmitate resolutus. [*] [*] [*]