Exameron (2.18-2.22)

non
utique cognouit quod nesciebat, sed probauit quod placebat. non
quasi incognitum placuit opus, quia nec quasi incognitus pater,
qui conplacuit in filio, sicut scriptum est: hic est filius meus
dilectissimus, in quo conplacui. scit autem semper filius [*]
uoluntatem patris et pater filii, et audit patrem filius semper et
pater filium per unitatem naturae, uoluntatis atque substantiae.
denique testatur hoc in euangelio suo filius dicens ad patrem:
sciebam quod semper me audis. imago est enim laudantium
dei filius. omnia patris quasi imago exprimit, omnia eius
quasi splendor gloriae inluminat nobis atque manifestat. uidet
et filius patris opus sicut et pater filii, sicut ipse dominus [*]
declarauit: non potest filius facere a se quidquam nisi [*] [*]

hoc mysticum est, illud morale. uidit mihi, probauit
mihi. quod deus probauit tu reprehensibile ne dixeris, quoniam
quod deus mundauit, tu commune ne dixeris scriptum [*]
tibi esse meministi. ergo bonum dei nemo blasphemet. et si
firmamentum bonum, quanto magis bonus eius creator, etiamsi
Ariani nolint, Eunomiani reclament, radicis degeneris fructus
deterior.

uidit inquit deus quia bonum est. solent artifices
singula prius facere et postea habili commissione conectere, ut
qui uultus hominum uel corpora excudunt de marmore uel aere
fingunt uel litorali exprimunt, non tamen sciunt quemadmodum [*]
sibi possint membra singula conuenire et quid gratiae adferat
futura conexio. et ideo aut laudare non audent aut pro parte
laudant, deus uero tamquam aestimator uniuersitatis praeuidens
quae futura sunt quasi perfecta iam laudat quae adhuc in
primi operis exordio sunt, finem operis cognitione praeueniens.
nec mirum apud quem rerum perfectio non in consummatione
operis, sed in suae praedestinatione est uoluntatis. laudat [*]
singula quasi conuenientia futuris, laudat plenitudinem singulorum
uenustate conpositam. illa est enim uera pulchritudo
et in singulis membris esse quod deceat et in toto, ut in singulis
gratia, in omnibus formae conuenientis plenitudo laudetur. [*] [*]

sed iam secundus nobis claudatur dies, ne dum opus
astruimus firmamenti, infirmiores eos qui audiunt dicendi [*] florentibus
faciamus, dum in noctem sermo producitur, quae
adhuc carens lunae stellarumque lumine — nondum enim
luminaria creata sunt caeli — obscuritatem possit adferre
remeantibus: simul ut cibo potuque curentur corpora, ne
animis epulantibus fragilitas carnis de nocturno quoque ieiunio
conqueratur.