Expositio Evangelii secundum Lucan (4.27-4.31)

ergo et hic diabolus, quoniam
fortem sensit, iactantiam praetendit, quae etiam fortes decipit;[*]
sed dominus respondit: non temtabis dominum deum
tuum. in quo et dominum et deum Christum et patrem et
filium potestatis unius esse cognoscis, iuxta quod scriptum
est: ego et pater unum sumus. et ideo si \'unum\' obtendit
diabolus, occurre ei quia scriptum est: ego et pater unum[*]
sumus et distingue \'unum\', ne discernas potestatem, distingue [*]
\'unum\', ne patrem filiumque secernas. et duxit illum diabolus
iterum in montem altissimum et ostendit illi
omnia regna orbis terrae in momento temporis.

bene
in momento temporis saecularia et terrena monstrantur. non
enim tam conspectus celeritas indicatur quam caducae fragilitas
potestatis exprimitur; in momento enim cuncta illa [*] praetereunt
et saepe honor saeculi abiit, antequam uenerit. quid
enim saeculi potest esse diuturnum, cum ipsa diuturna non
sint saecula? docemur hic inanis ambitionis flabra despicere,
quod omnis dignitas saecularis diabolicae subiaceat potestati,

ad usum fragilis et inanis ad fructum.[sed quomodo hic dat
diabolus potestatem et alibi legis quia omnis potestas a deo
est? numquid potest quis duobus dominis sei-uire aut a duobus [*]
accipere potestatem ? num ergo contrarium est? minime. sed
uide quia omnia a deo. neque enim sine deo mundus, quia [*] [*]

quid ergo? bonum est uti potestate, studere
honori? bonum si deferatur, non eripiatur. distingue tamen
hoc ipsum bonum. alius enim bonus in saeculo, alius perfectae
uirtutis usus; bonum est enim cognoscendae diuinitatis studium
nullis occupationibus inpediri. nam etsi multa bona, una
tamen est uita aeterna. haec est autem uita aeterna, ut [*] [*] [*]

non ergo a diabolo potestas est, [*]
sed obnoxia tamen insidiis diaboli. nec tamen ideo mala
ordinatio potestatum, quia malo obnoxiae potestates: bonum
enim est deum quaerere, sed quidam ipsius inquisitionis anfractus
et error obrepit. nam si inquisitor in sacrilegium scaeua
interpretatione uertatur, in deterius uertitur quaerentis offensa
quam si non quaesisset. nec tamen inquisitionis, sed quaesitoris
est culpa, nec inquisitio obnoxia malo, sed quaerentis
adfectus. quodsi is qui deum quaerit propter fragilitatem [*]
carnis et mentis angustias saepe temtatur, quanto magis qui
saeculum quaerit obnoxius est! atque hoc ipso perniciosior
ambitio, quod blanda quaedam est conciliatricula dignitatum,
et saepe quos uitia nulla delectant, quos nulla potuit mouere
luxuria, nulla auaritia subuertere facit ambitio criminosos. habet
enim forensem gratiam, domesticum periculum et, ut dominetur
aliis, prius seruit. curuatur obsequio, ut honore donetur, [*]
et, dum uult esse sublimior, fit remissior, cum in ipsa [*] [*]