Expositio Evangelii secundum Lucan (3.37-3.41)

An uero sanctns Dauid, licet multa eius in mysterium figurentur,
non eo praecelsior- quod hominem se esse cognouit [*]
et conmissum super abrepta Uri uxore peccatum paenitentiae
putauit lacrimis abluendum, ostendens nobis neminem uirtuti
propriae debere confidere? habemus enim aduersarium magnum,
qui uinci a nobis sine dei fauore non possit. et plerumque in
inlustribus et beatis uiris grauia peccata fuisse repperies, ut
quasi homines temtationi patuisse cognoscas, ne uirtutibus
egregiis plus quam homines crederentur. si enim Dauid, quia
praesumtione uirtutis elatus dixerat: si reddidi [*] retribuentibus
mihi mala et alibi: ego autem dixi in mea [*] [*]

et tamen si ex ea natus est ille pacificus
Salomon, uideamus ne forte mysterium sit, quod sublato eo
de medio qui ante coniugio suo plebem gentium uindicabat
alii ecclesia uiro nupserit, uero Dauid. Dauid enim uocatus
est Christus, in parentis nomen adscitus iuxta quod scriptum [*]
est: inueni Dauid seruum meum. cui nupsit ecclesia, quae
uerbi semine et spiritu dei plena Christi corpus effudit, [*] [*]

ergo cum Dauid Bersabee historiam non [*] praetermiserit
in suis psalmis, ut in ea uel mysterium uel actum
perfectae paenitentiae nos doceret, iure uidemus etiam in generationibus
dominicis non praetermissam, quia et ipse Dauid,
qui eam accepit in uxorem sibi, generationis dominicae secundum
carnem praecessor adseritur, cuius speciale, ut diximus,
meritum, ut ecclesiae in hoc mysterio uideret exortum et acciperet
oraculum quod ex suo Christus genere nasceretur. alterum
enim ad ecclesiam pertinet, quod dixit: ecce audiuimus eam [*]
in Ephratha, inuenimus eam in campis siluae, alterum
specialiter ad dominici corporis sponsionem, quod oraculo [*] [*]

De Athab autem satis claret, cui uxor lezabel, et de Iechonia,
de quo satis idoneus auctor est Hieremias maximi reum esse
delicti, cui etiam quod habuit nomen eripuit. et ideo qui
Ioachim in Regnorum libris dicitur Iechonias a Hieremia est
nominatus dicente eo: abiectus est Iechonias ut uas, non
est usus in eo, propter quod proiectus est ipse et [*]
semen eius. terra, terra, audi uerbum domini, scribe
uirum istum abdicatum, quia non exsurget ex semine
eius sedens in throno Dauid, princeps adhuc in Iuda.
eo enim regnante Iudaeam Babylonii uastauerunt neque postea
umquam de semine eius regnum quisquam in Iudaea potuit
optinere; postea enim populus de captiuitate dimissus sub
sacerdotibus et tetrarchis fuit. unde etiam usque ad Christi
generationem mansere tetrarchae, ne ipsi quidem, quantum [*] [*]

fertur [*]
enim ab his, qui siue argumentati siue simpliciter docentes
siue uere adstruentes tradiderunt nobis, quia Idumaei latrones
Ascalonam urbem Palaestinae ingressi de fano Apollinis, quod
uicinum muris erat, Antipatrum Herodis cuiusdam hieroduli
filium inter alios abduxere captiuum, quem pater redimere
propter paupertatem nequiuit. is igitur inbutus disciplinis et
mysteriis Iudaeorum Hyrcano Iudaeae regi amicitia copulatur, [*]
quem pro se ad Pompeium Hyrcanus legatum direxit; et quia
legationis fructu potitus est, per eam gratiam partem regni
adfectauit. occiso autem Antipatro propter felicitatis inuidiam
filius eius Herodes postea sub Antonio senatus consulto ludaeis
regnare praeceptus est, cuius Herodes filius et alii tetrarchae.
quod ideo ex Graecorum historiis putauimus transferendum,
ut clareat Herodem nullo adfinem generis Iudaeorum regnum
adulterina fraude quaesisse. denique conscius ignobilitatis suae,
ne qua posteris suis uel de praescripto uetere quaestio [*] moueretur,
scripturas eorum incendit existimans quod, si indicia
de publico sustulisset, nullis aliis testimoniis clarere posset,
quin de patriarcharum uel proselytorum ueterum genere demanaret.
sed ut pleraque curae humanae sunt, cognitioni hoc et
indagini ueritatis praeiudicare non potuit.