Expositio Evangelii secundum Lucan (1.38-1.42)

bene etiam praeibit [*]
ante faciem domini sanctus Iohannes, qui praenuntius natus
et praenuntius mortuus est. et fortasse hoc mysterium in hac
uita nostra hodieque celebretur. praecurrit enim animae nostrae
quaedam uirtus Iohannis, cum credere paramus in Christum,
ut paret ad fidem animae uias nostrae et de uitae istius tramite
tortuoso rectas semitas nostri faciat conmeatus, ne anfractu
labamur erroris, quo omnis uallis animae nostrae uir- .
tutis fructibus possit inpleri et omnis saecularium altitudo [*]
mentorum domino se humili magis timore prosternat sciens
nihil sublime posse esse quod fragile est. [*] [*]

[*] Et dixit Zaccharias ad angelum: unde hoc sciam?
ego enim sum senex et uxor mea processit in diebus
suis. et respondit ei angelus dicens: ego sum
Gabrihel angelus, qui adsto ante dominum, et missus
sum haec adnuntiare tibi. et eris tacens et
non poteris loqui usque in diem, quo haec omnia [*]
fiant, propter quod non credidisti uerbis meis,
quae inplebuntur in tempore suo.

condemnatur silentio
incredulitas sacerdotis et fides prophetarum probatur oraculo.
clama inquit. et dixi: quid clamabo? omnis caro
faenum. uides iubentis imperium, obtemperantis obsequium,
interrogantis adfectum, obsequentis oraculum. credidit enim
qui quid clamet exposcit et, quia credidit, prophetauit. at
uero Zaccharias, quia non credidit, non potuit loqui, sed [*] [*]
erat annuens illis et remansit mutus. non unius mysterium
nec unius silentium est.

tacet sacerdos, tacet propheta.
nisi fallor, in uno uox totius plebis obmutuit, quia in
uno totus ad dominum per Moysen populus loquebatur. cessatio
sacrorum et silentium prophetarum, taciturnitas prophetae
et taciturnitas sacerdotis est. auferam inquit ualidam
uirtutem, prophetam et consiliarium. et uere abstulit [*]
prophetas, a quibus abstulit uerbum, quod loqui in prophetis
solebat. et uere his abstulit uirtutem, quibus dei uirtus recessit,
abstulit his consiliarium, quos magni consilii angelus
declinauit, abstulit uocem, quia uox uerbi, non uocis [*] [*] [*]

Et ipse erat annuens illis. remansit ergo mutus Zaccharias
et erat annuens illis. quid est nutus nisi quidam sine
uerbo corporalis actus indicare moliens nec exprimens uoluntatem,
quidam suprema morte uoce suppressa mutus sermo
morientum? nonne tibi uidetur huic similis esse populus [*]
Iudaeorum ita inrationabilis, ut actuum suorum non possit
praestare rationem, qui in ultimo spei uitalis obitu constitutus
uocem quam habebat amiserit, quae titubantis actu corporis
signum uerbi cupiat explicare, non uerbum? mutus ergo
populus sine ratione, sine uerbo. cur enim tibi magis uideatur
mutus esse qui sonum quam qui mysterium nescit?
est profecto uox operum fideique clamor, sicut lectum est:
sanguis fratris tui ad me clamat. et ille clamat, [*]
qui in corde suo clamat per diem. qui ergo cordis clamorem
perdidit perdidit linguae; nam qui distinctionem fidei non [*] [*]

singula itaque ut concurrant considerandum
est, uerbum in utero, lex in silentio, Iohannes appellatur et [*]
Zaccharias loquitur, uerbum editur, lex absoluitur, sed legis
absolutio uerbi est explicatio, et ideo qui dixerit uerbum loquitur,
etiamsi ante non sit locutus. ab angelo iubetur tacere
Zaccharias, ab angelo uox premitur Iudaeorum; non enim
humanae, sed diuinae hoc potestatis imperium est, ut non
loquatur deo qui non credidit Christo. et ideo credamus, ut
loquamur, credat Iudaeus, ut loqui possit. loquamur spiritu [*]
mysteria, intellegamus rationem sacrificiorum ueterum, aenigmata
prophetarum. mutus est qui non intellegit legem, mutus
est qui non intellegit diuinarum seriem scripturarum; uox
enim nostra fides est. et ideo malo in ecclesia quinque
uerba mente mea loqui, ut alios instruam, quam
decem milia uerborum in lingua; linguae enim in
signo sunt non fidelibus, sed infidelibus, prophetia
autem non infidelibus, sed fidelibus.

[*] Post hos autem dies concepit Elisabet uxor [*]
eius et occultabat se mensibus quinque dicens: [*] [*]