De Tobia (10-12)

at ubi usurarum mentio facta fuerit aut
pignoris, tunc deiecto supercilio faenerator adrisit et quem [*]
ante sibi cognitum denegabat eundem tamquam paternam
amicitiam recordatus. osculo suscipit, hereditariae pignus
caritatis appellat, Here prohibet. quaeremus, inquit, domi si
quid nobis pecuniae est, frangam propter te argentum paternum,
quod fabrefacti est. plurimum damni erit. quae usurae
conpensabunt pretia emblematorum? sed pro amico dispendium
non reformidabo. cum reddideris, reficiam. itaque antequam
det, recipere festinat et qui in summa subuenire se dicit [*]
usuras exigit. \'calendis\' inquit \'usuras dabis, faenus interim,
si non habueris unde restituas, non requiro\'. ita ut semel
det, frequenter exagitat et semper sibi debere efficit. hac arte
tractat uirum. itaque prius eum chirographis ligat et adstringit
uocis suae nexibus. numeratur pecunia, addicitur libertas,
absoluitur miser minore debito, maiore alligatur.

talia sunt
uestra, diuites, beneficia: minus datis et plus exigitis. talis
humanitas, ut spolietis etiam, cum subuenitis. fecundus uobis [*]
etiam pauper ad quaestum est. usurarius est egenus: cogentibus
uobis habet quod reddat, quod inpendat non habet.
misericordes plane uiri quem alii absoluitis uobis addicitis.
usuras soluit qui uictu indiget. an quicquam grauius? ille
medicamentum quaerit, uos offertis uenenum: panem implorat, [*] [*]