De Paradiso (64-65)

et adsuerunt
inquit folia ficus et fecerunt sibi subcinctoria. [*]
ficum hoc loco pro qua specie debeamus accipere diuinarum
nos docet series lectionum, quandoquidem sanctos esse qui
sub uite et ficu requiescunt scriptura memorauerit et Solomon
dixerit: quis plantat ficum et de fructu eius
non manducat? et dominus ad ficum uenerit, sed ideo
sit offensus, quia non inuenerit fructum, sed folia tantum.
docet ergo me Adam quid sint folia, qui posteaquam peccauit,
de foliis ficus fecerit sibi subcinctorium, qui de fructibus
magis eius gustare debuerit. iustus fructum eligit, folia [*]
peccator. qui est fructus? fructus inquit spiritus est caritas
gaudium pax patientia benignitas modestia
continentia dilectio. non habebat fructum qui gaudium [*] [*] [*]

ergo quicumque praeuaricatur mandatum
dei spoliatur atque nudatur et fit ipse sibi turpis. uult se [*]
operire quibusdam ficus foliis, fortasse quibusdam inanibus
uel umbratilibus sermonibus, quos conpositis mendaciis adsuens
et uerbum de uerbo struens ad operiendam conscientiam
suae mentis factique uelamen peccator intexit, ut pudenda
sua contegat. iacit enim supra se folia qui culpam uelare desiderans
aut diabolum delicti memorat auctorem aut carnis
praetendit inlecebras aut alium quempiam persuasorem prodit
erroris. et de scripturis diuinis frequenter promit exempla, [*]
quibus iustos in culpam perhibet incidisse dicens, si forte
in stupris fuerit deprehensus: (et Abraham cum ancilla concubuit
et Dauid alienam adamauit et sibi adsciuit uxorem\':
adsuit enim quaedam sibi exempla de propheticarum serie
scripturarum, fructum earum non putat requirendum.