De Paradiso (44-45)

sequestrato igitur
usu communi quid sit uita uiuere et quid sit morte mori
et quid sit uiuere morte et mori uita consideremus. puto
enim secundum scripturas quia uita uiuere admirabilem
quandam illam uitam beatamque significet et hunc uiuendi [*]
usum spirandique munus cum beatae uitae gratia ueluti
coniunctum et quadam participatione permixtum demonstrare
uideatur. hoc est enim uita uiuere, uirtute uiuere, beatae
uitae actus habere in istius corporis uita; contra autem
morte mori quid est aliud nisi cum morte corporis deformitatem
significare morientis, cuius et caro communi uiuendi
munere defrudetur et anima uitae aeternae usum habere
non possit? est etiam qui uita moritur, ut qui uiuit corpore, [*]
sed actu moritur suo, quales 1111 sunt qui, ut ait propheta,
descendunt in infernum uiuentes et illa de qua
apostolus dicit quoniam uiuens mortua est. quartum
superest, quod sunt qui etiam morte uiuunt, ut martyres
sancti, qui utique moriuntur ut uiuant. moritur caro, sed uiuit
gratia mortuorum. ergo absit a nobis, ut participes mortis
uiuamus, sed contra participes uitae moriamur; sanctus enim
nec uitae istius se uult esse participem, ut ait: dissolui [*]
et cum Christo esse; multo enim melius et alius:
heu me quod incolatus meus prolongatus est, dolens
utique cum consortia uitae speret aeternae, istius uitae [*] [*]

fragilitate se contineri. et ideo possum e contrario dicere quia,
etsi uita uiuere bonum est, uitae tamen uiuere ambiguum sit.
potest enim dici quis uitae uiuere, hoc est uitae aeternae istius
uita corporis militare, potest etiam dici uitae uiuere, hoc est
uel quemcumque uel sanctum istius uitae habere desiderium
corporalis, uti uerbi gratia si quis ideo honeste putet esse [*] uiuendum,
ut is longaeuitatem uitae bonis actibus consequatur,
quales plerique infirmiores sunt quos haec uita delectat.

sicut
ergo uitae uiuere quid sit accepimus, quid sit morti mori
accipiamus uel morti uiuere. possunt enim esse qui moriantur
morti et qui uiuant uitae. nam qui non ita uiuit,
ut secundum mortem animae suae uiuat, is morti moritur.
quia non est obnoxius morti, id est nexus eum aerumnosae [*]
mortis amisit, non constringitur uinculis mortis aeternae.
mortuus est morti, hoc est mortuus est peccato, mortuus est
poenae. cui contrarium est poenae uiuere, hoc est quando qui
uiuit ad poenam uiuit ad mortem. qui autem moritur ad
poenam moritur ad mortem. est etiam qui in hac uita positus
moriatur ad uitam, sicut ille qui ait: uiuo autem iam non
ego, uiuit autem in me Christus; peccato enim mortuus [*]
est, deo uiuit, hoc est mors in eo mortua est, sed uita uiuit,
qui est dominus Iesus. ergo bona uita eorum qui deo uiuunt, [*] [*]

mala uita eorum qui peccato uiuunt. est etiam media uita
ut animantium ceterorum, sicut habes scriptum: producat
terra animam uiuentem secundum genus. est uita etiam
mortuorum ut deus Abraham et deus Isaac et deus
Iacob, quia deus mortuorum non est, sed uiuorum. sunt
etiam quibus communitas est quaedam mortis et uitae, de quibus [*]
ait apostolus dicens: si conmortui estis, et conuiuetis.
si enim conplantati inquit sumus similitudini mortis
eius, simul et resurrectionis erimus, scientes
quia uetus homo noster simul confixus est cruci,
ut destruatur corpus peccati, ut ultra non seruiamus
peccato; qui enim mortuus est iustificatus
est a peccato. sicut autem figuras multas uitae diximus,
ita etiam mortis inueniemus. dicitur enim mors mala secundum
illud: anima quae peccat ipsa morietur. dicitur
mors communiter, sicut habes uerbi gratia quia [Adam] uixit [*]
tot annos et mortuus est et adpositus est ad patres suos.
dicitur etiam mors per baptismatis sacramentum, sicut habes:
consepulti enim sumus cum illo per baptismum
in mortem et alibi: si autem mortui sumus cum
Christo, credimus etiam quia simul uiuemus cum
illo. uides quia mors quidem appellatione dicatur, sed haec
uita sit nostra. [*] [*]