De Paradiso (36-37)

iterum accipe: scire bonum
melius est quam nescire et ei qui bonum sciat pulchrum est
scire quod malum est, ut sciat cauere quod malum est et [*] [*]

prudens subeat custodiae cautionem. rursus autem non satis
est hoc solum scire quod malum est, ne cum malum scieris, [*]
scientia boni incipias defraudari. pulchrius est igitur ut
utrumque norimus, ut et, quia scimus bonum, fugiamus quod
malum est et ex eo quod cognoscimus malum boni gratiam
praeferamus. sed ita debes utrumque scire, ut profunde noueris
et quod noueris exequaris actusque scientiae tuae congruat.
alioquin tolerabiliorem scriptura indicat eum qui
utrumque nesciat quam qui perfunctorie utrumque cognouit.
grauat enim scire quod uel exequi uel uitare non possis, [*]
grauat scire sine usu atque opere cognitionis profundae. obest
ad existimationem medico scire quid prosit et quid noceat
aegro, nisi cognitione ea quemadmodum oportet utatur, et
ideo non est cognitio bona, nisi ea utaris ut oportet.

item
accipe: non frustra lignum scientiae boni et mali productum
est in medio paradiso, et si cuicumque homini productum
esset, superflua interdictio. sed neque frustra factum est [*]
neque alii nisi homini factum est, qui mandatum accepit,
ut non solo eo, sed eo cum ceteris uteretur. nam si multa
discutias, conplura repperies et plane innumera, quae ei
qui uti nesciat possint nocere. nec ipsas diuitias inuenies
fructuosas, si habens diues subsidia largitatis neget alimenta [*] [*]

pauperibus, excludat inopem subsidio destitutum. aliena extorqueat,
quia praeualet potestate. pulchritudo ipsa et gratior
corporis forma frequenter in uitium quam deformitas trahit. [*]
numquid igitur quisquam deformiores quam pulchriores filios
habere «lesiderat et inopes potius liberos suos cupit esse
quam diuites? plura sunt huiusmodi quae non ad inprudentiam
largientis referenda sunt, sed ad male utentis errorem.
et ideo utentem accusandum potius quam donantem.