De Paradiso (32)

- Iterum quaestiones serunt. qui nescit, inquit, bonum et
malum, ne et ipsum quidem nouit malum esse non seruare
mandatum nec ipsum bonum nouit quod est oboedire mandato.
et ideo quia non nouerat, uenia, inquit, dignus fuit qui [*]
non oboediuit, non condemnatione. quae quidem quaestio de
his absolutionem habet quae ante memorauimus. considerare
enim potuit homo ex iis quae deus ante ei contulerat, quod
insufflationem dei accepit, quod erat in paradiso uoluptatis
locatus, summam auctori oboedientiam deferendam. et ideo
si uim nesciebat boni et mali, tamen quia tantorum auctor
dixerat de ligno scientiae boni et mali non esse gustandum,
fidem praeceptori seruare debuerat; non enim ab eo peritia, [*]
sed fides exigebatur. intellegebat utique deum omnibus praeminere;
ergo personam iubentis spectare debuerat. etsi
non intellegebat uim qualitatemque iussorum, sciebat tamen
praeceptori deferendam esse reuerentiam. habebat in natura
hanc opinionem, etsi non habebat iudicium boni et mali. denique
et mulier serpenti dicit: ex omni ligno paradisi [*] [*] [*] [*]

manducabimus, de fructu autem ligni quod est in
medio paradiso dixit deus: non manducabitis ex [*]
eo. ita ergo sciebat oboediendum esse mandato ut diceret:
ex omni fructu manducabimus, quod dominus imperauerat, de
ligno autem quod est in medio paradiso imperatum a deo
dicit non esse gustandum, ne morte morerentur. ergo quae
sciuit deferendum esse mandato sciuit utique malum esse
praeuaricari et ideo iuste praeuaricata damnatur.