De Paradiso (30)

Rursus faciunt alias quaestiones hoc modo: non semper [*]
malum est non oboedire praecepto. si enim bonum est [*] [*]
praeceptum, honesta est oboeditio; quodsi inprobum praeceptum,
non oboedire utile. ergo non semper malum est non oboedire
praecepto, sed bono praecepto non oboedire inprobum est.
bonum autem est operatorium cognitionis boni et mali [*]
lignum, quandoquidem et deus bonum et malum nouit. denique
ait: ecce Adam factus est tamquam unus nostrum.
si igitur bonum est scientiam habere boni et mali, bona autem
est quam etiam deus habet, uidetur qui interdicit eam
hominibus non recte interdicere, idque proponunt. sed si intellegant
quid sit cognoscere, quam uim habeat hoc uerbum,
si sic intellegant quemadmodum oportet: cognouit enim
dominus qui sunt ipsius - cognouit utique eos qui unum [*]
ex pluribus facti sunt, in quibus inhabitat et in quibus ambulat
—, cognoscere utique non in sola et perfunctiora scientia
sit, sed in eorum operatione quae oporteat fieri. oportuit
autem hominem oboedire mandato, non oboediendo autem
praeuaricatus est. igitur qui non oboediuit errauit, quia praeuaricatio
peccatum est. uerum etiamsi extenuari uelint uim
cognitionis, ut perfunctoriam scientiam boni et mali [*] interdictam
putent, in eo quoque praeuaricationis est culpa non
oboeditum esse mandato, quia etiam tumultuariam scientiam
boni et mali dominus deus putauit inhibendam.