De Paradiso (26)

Et praecepit dominus deus Adae dicens: ex [*]
omni ligno quod est in paradiso ad escam edes,
de ligno autem quod est scientiae boni et mali
non edetis. qua die autem manducaueritis ex eo
morte moriemini. qua ratione, ubi praecepit ex omni ligno
edendum, singulariter dixerit: edes, ubi autem de ligno
scientiae boni et mali, pluraliter non edetis dixerit, non [*] [*]
otiosa quaestio. uerum si diligenter intendas, scripturarum
auctoritate absolui potest. quod enim bonum hoc et faciendum,
quod autem bonum et faciendum consonans et adhaerens,
quod uero turpe hoc dissonans, inconpositum atque [*]
discretum est. et ideo dominus unitatem semper intendens
secundum unitatem praecepit. denique unitatem operatur qui
fecit utraque unum, nec solum utraque, sed etiam omnes
unum fecit; omnes enim unum corpus et unum spiritum esse
nos iussit. per omnia autem primogenitus, cum sit in unitate
cum patre, coniunctissimus patri semper est, quia uerbum
erat apud deum. denique ait: ego et pater unum
sumus, ut unitatem sibi maiestatis et diuinitatis cum patre [*]
esse monstraret. sed et nos unum esse praecepit et suae naturae
unitatisque similitudinem in nos gratiae adoptione
transfudit dicens: pater, sicut ego et tu unum sumus,
ita et isti in nobis unum sint. ergo ubi bonum praecipit,
tamquam ad unum praecipit dicens: edes; unitas enim
praeuaricari non potest. ubi uero de ligno scientiae boni et
mali dicit non esse gustandum, quasi ad plures dicit: non
edetis; quod enim prohibitorium est tamquam pluribus [*] imperatur.
ego tamen aliud puto et quid futurum sit in ipso.
iam dei sermone repperio. de omni ligno gustandum Adae soli
praecepit, quem seruaturum sciebat, de ligno autem scientiae
boni et mali non esse gustandum iam non singulariter, sed
pluraliter dicit; sciebat enim praeuaricaturam mulierem et
ideo per pluralitatem ostendit non seruaturos, quia plurium
discreta sententia est.