De Paradiso (18-19)

quartus est fluuius Euphrates, qui latine fecunditas
atque abundantia fructuum nuncupatur praeferens quoddam
insigne iustitiae, quae omnem pascit animam. nulla enim abundantiores
uidetur fructus habere uirtus quam aequitas atque [*]
iustitia, quae magis aliis quam sibi prodest et utilitates suas
neglegit communia emolumenta praeponens. plerique Euphratem
arco xoo eucppavveoOat dictum putant, hoc est a laetando, eo quod [*] [*]

hominum genus nullo magis quam iustitia et aequitate laetetur.
causam autem cur ceteri qua commeant fluuii describantur,
regiones locorum qua Euphrates commeat non de- .
scribantur, illam accipimus, quia aqua eius uitalis adseritur [*]
et quae foueat atque augeat. unde Auxen eum Hebraeorum
et Assyriorum prudentes dixerunt, contra autem fertur esse
aqua aliorum fluminum, deinde quia ubi prudentia ibi et
malitia, ubi fortitudo ibi iracundia, ubi temperantia ibi
intemperantia plerumque est et alia uitia, ubi autem iustitia
ibi concordia uirtutum est ceterarum. ideo non ex locis qua
fluit, hoc est non ex parte cognoscitur; non enim pars est
iustitia, sed quasi mater est omnium. in his ergo fluminibus [*]
quattuor uirtutes principales quattuor exprimuntur, quae ueluti
mundi istius incluserunt tempora.

!
Primum igitur tempus ex mundi principio usque ad diluuium
prudentiae fuit, quo in tempore iusti numerantur Abel
a domino sic dictus et Enos, hoc est homo ad imaginem
dei factus, qui sperauit inuocare nomen domini dei, et
Enoch, qui dicitur latine \'dei gratia\', raptus ad caelum, et
Noe, qui et ipse Iustus et quaedam requietis directio. [*] [*] [*]