De Paradiso (10-11)

I Itaque neque dubitandum neque reprehendendum quod in [*]
paradiso diabolus erat, quandoquidem occludere sanctis non
potuit iter, ne quis ascenderet; neque enim iustis habitationem
incolatus tamquam possessor eripuit. esto enim ut aliquos
desides atque uitiosos ab incolatu supernae possessionis
auerterit: illud multo augustius multoque pulchrius, quod
sanctorum orationibus excludetur, cum conpletum fuerit illud:
uidebam Satanan sicut fulgur de caelo cadentem. [*]
ergo non metuamus eum, qui eo usque infirmus est, ut
et ipse casurus in terram sit. accepit quidem temptandi
licentiam, sed non accepit copiam subruendi, nisi sua [*] [*]

plerique [*]
tamen, qui uolunt in paradiso diabolum non fuisse, licet
in caelo adstantem cum angelis legerimus, ne in isto
sermone uideantur offendi, secundum suam accipiant uoluntatem
interpretationem istius lectionis. namque ante nos fuit
qui per uoluptatem et sensum praeuaricationem ab homine
memorauerit esse commissam, in specie serpentis figuram
accipiens delectationis, in figura mulieris sensum animi mentisque
constituens, quam αἴσθησιν uocant Graeci, decepto autem
sensu praeuaricatricem secundum historiam mentem adseruit, [*]
quam Graeci voov uocant. recte igitur in Graeco voos uiri
figuram accepit, αἴσθησις mulieris. unde et quidam Adam voov
terrenum interpretati sunt. dominus autem uirgines illas in
euangelio accensis facibus uel extinctis expectantes sponsi aduentum
pro sensibus uel integris sapientium uel corruptis
insipientium posuit. nam si Eua, hoc est sensus primae
mulieris accensas habuisset faces, numquam praeuaricationis [*] [*]