De Obitu Valentiniani (1.56-1.60)

'Date manibus' sancta mysteria, pio requiem eius poscamus adfectu. Date sacramenta caelestia, 'animam nepotis' nostris oblationibus prosequamur. Extollite, populi, mecum manus in sancta, ut eo 'saltem munere' vicem eius meritis rependamus. Non ego floribus tumulum eius aspergam, sed spiritum eius Christi odore perfundam. Spargant alii 'plenis lilia' calathis, nobis Christus est lilium. Hoc reliquias eius sacrabo, hoc eius commendabo gratiam. Numquam ego piorum fratrum separabo nomina, merita discernam. Scio, quod dominum commemoratio ista conciliet et copula ista delectet.

Nec putet aliquis meritis eorum obitus celeritate detractum. Raptus est et Enoch, ne malitia mutaret cor eius, et Iosias XVIII anno regni sui ita domini pascha celebravit, ut omnes

retro principes devotione superaret, nec diutius fidei suae meritis supervixit, immo quia plebi Iudaeae grave inminebat exitium, rex iustus ante sublatus est. Metuo, ne et tu nobis aliqua nostri offensione sis raptus, ut octavo decimo regni tui anno inminentis mali acerbitatem quasi iustus evaderes.

Sed iam cara mihi conplectar viscera et debito condam sepulchro. Prius tamen singula membra perspiciam. Valentinianus meus, iuvenis meus candidus et rubeus habens in se imaginem Christi — talibus enim prosequitur ecclesia in Canticis Christum; nec iniuriam putes: charactere domini inscribuntur et servuli et nomine imperatoris signantur milites. Denique et ipse dominus dicit: Nolite tangere christos meos, et: Vos estis lux mundi, et Iacob dixit: Iuda, te conlaudent fratres tui. Ad filium loquebatur et dominum revelabat. Et de Ioseph dixit: Filius meus ampliatus, filius meus ampliatus Ioseph, et Christum significabat.

Licet ergo et mihi charactere domini signare servulum — iuvenis meus candidus et rubeus electus de decem milibus! Electus est filius meus, cum post mortem patris parvulus adscisceretur imperio. Caput eius aurum cephaz, oculi eius sicut columbae super abundantiam aquarum. Ibi enim sedimus et flevimus, dixerunt, qui inde venerunt.

Venter eius pyxis eburnea, qui reciperet oracula scripturarum, ut posset dicere: Ventrem meum, doleo, sicut dixit propheta; dicit enim haec, qui imitator est Christi.