De Noe (41-42)

Sed fortasse quia munda et inmunda induci in arcam [*] praecipi
cernis animantia iure mouere te possit, quia dixi honestis
disceptationibus indecoras non esse miscendas. nec ego abnuo
inrationabilium quidem, mundorum tamen motuum esse
aliqua semina et quasi principia in anima nostra et eorum qui
mundi non sint. natura enim hominis contrariorum est capax,
ut et malitiae in eam sit et uirtuti ingressus, meritoque in
principio libri huius, qui est Genesis, per arboris speciem in
paradisi medio legisti boni et mali scientiam. de quo ligno [*]
scientiae boni et mali praeceptum est non esse gustandum,
eo quod mens nostra, in qua est cognitio et disciplina, boni
et mali recipit notionem. itaque naturae opifex sicut ad propagandum
uel etiam reparandum genus animantia reseruauit,
ut uniuersae terrae animantium semine replerentur, ita etiam
corporis nostri terrenam substantiam uacuam non putauit passionum
huiusmodi tamquam inmundorum animalium relinquendam,
quae cum deliciis et luxurie tamquam uice diluuii [*]
ingurgitatur, memoratis fluctuat passionibus. ubi autem sobrietate
et continentia unusquisque inundantium euacuauerit
diluuium passionum et quandam animae retexerit siccitatem,
uiuificare incipit suum corpus et animae puritatem, cui regimen
sapientia est.