De Noe (33-35)

tertium illud est quia rationis expertia non propter
se, sed propter hominem generata sunt animalia; hominis
enim causa esse praecepta sunt, ut eorum subiectione humana
praestaret condicio. denique gratiae hominis adtribuit
propheta dicens: omnia subiecisti sub pedibus eius, [*] [*] [*] [*]

t Altior autem et profundior interpretatio illud adtexit, quod
ubi anima mole passionum curuatur graui et quasi diuersarum
cupiditatum aestu mergitur, terrenae omnes cogitationes
et concupiscentiae in praeceps ruunt, quia peccator unusquisque
quo grauiora flagitia commiserit eo fit insolentior.
namque usu atque exercitatione inprobitas augetur et [*] inpunitate
nutritur audacia. recedit itaque ab omni respectu honestatis
et in eo terrena moriuntur omnia letalis peccati acerbitate,
quae uera et perpetua morte peccatorem deleat; nemo
enim grauius moritur quam qui peccato uiuit. moriuntur in
eo passiones singulae, moritur uisus, qui peccatum adnuntiat,
qui intendit mulieri fallaci, qui capitur alieni uultus decore,
quem oculi meretricis ligauerint, quem aspectus inlaqueauerit[*]
fornicariae. an non uidetur mori qui sibi libidinis telum
inpresserit, qui spontaneus in foueam mortis inrueiit? moritur
et auditus, cum refert crimina, cum sollicitantis adulteri sermonem
adnuntiat, cum inserit animis uerba meretricis, quae
seducit iuuenem multo blandimento sermonis, laqueis autem
labiorum suorum inligat eum. moritur uox silentio, si non
confiteatur deo: moritur multiloquio, quia scriptum est tibi:
ex multiloquio non effugies peccatum: moritur per [*] [*] [*]

omnis
postremo sensus moritur, si minister sit iniquitatis. et ideo
quia terrena omnia moriuntur diluuio, solus autem iustus in
aeternum manet, ad ipsum dicitur: statuam testamentum
meum ad te, quia ipse diuinae est heres gratiae, ipse
caelestis possessor hereditatis, beatissimorum consors honorum.
et homines quidem cum moriuntur, patrimonium suum
testamento transcribere solent, nec cedit hereditas, donec uiuit [*]
testator: deus autem cum sit sempiternus, transfundit iustis
diuinae hereditatem substantiae et ipse non indigens donat
sua sine ullo donationis dispendio, quem non grauant suorum
consortes honorum. magisque fruitur eo quo nos utimur. denique
dominus Iesus pauper factus est, cum diues esset, ut
illius inopia nos ditaremur, qui testamentum utrumque suo
consummauit sanguine, ut nos uitae suae coheredes et mortis
faceret heredes, quo et uitae haberemus consortium et [*]
mortis beneficium. multum autem tribuit iusto dicendo: statuam
testamentum meum ad te, eo quod rationabilis
et fidelis uir ipse sit testamentum dei. ipse est enim hereditas
dei, ipse possessio, in quo uirtus diuini testamenti est,
in quo fructus iudicii, in quo hereditas promissionis, de quo
dixit Dauid: ecce hereditas domini filii, merces
fructus uentris. sed iam salua expositione profundioris
mysterii ad reliqua pergamus.,