De Noe (1-2)

Noe sancti adorimur uitam mores gesta, altitudinem quoque227 [*]
mentis explanare, si possumus. nam cum ipsa philosophia [*]
dixerit nihil difficilius quam hominis interiora comprehendere,
quanto magis difficile iusti uiri mentem cognoscere? etenim
quem dominus deus ad renouandum semen hominum reseruauit,
ut esset iustitiae seminarium, dignum est ut nos quoque
eum describamus ad imitationem omnium et requiescamus
in eo ab omni istius mundi sollicitudine, quam cottidie diuersis
exagitationibus sustinemus. pudet filiis superuiuere, taedet. [*]
cum tot aduersa audiamus carissimorum, lucem hanc carpere:
ipsarum ecclesiarum diuersos fluctus tempestatesque uel praesentes
subire uel recipere animo quis tam fortis ut patienter
ferat? et ideo nobis quoque adfectanda haec requies fuit, ut
dum Noe sanctum maiore intentione consideramus, reficiamur
et nos, sicut omne genus in illo requieuit ab operibus suis
atque maestitia.

unde et Noe dicitur, quod latine dicitur [*]
iustus uel requies. denique et parentes eius dixerunt quia
hic nos faciet requiescere ab operibus et a tristitia
et a terra, cui maledixit dominus deus. quod utique
si ad ea quae facta sunt referendum putes, cum diluuium sub
eo factum sit, non requies homiuibus, sed interitus uideatur [*] [*]

inlatus nec remissio malorum, sed cumulus miseriarum. uerum
si iusti uiri mentem consideres, aduertes iustitiam solam esse,
quae aliis potius nata quam sibi non quod sibi utile est [*]
quaerat, sed quod omnibus. haec nos requiescere facit ab
operibus iniquitatis, haec reuocat a tristitia, quia dum ea quae
iusta sunt gerimus, nihil timemus purae conscientiae securitate,
non dolemus dolorem grauem; nihil enim est quod
maioris doloris sit quam culpae reatus. requiescamus etiam
ab omni cura terrenae conuersationis, quae corpus nostrum
atque animam frequentibus uexat doloribus uitamque adterit.